DMJGH 26: Warlord - Deliver Us

Recently I have been buying new CD's from bands I already liked around 30 years ago. In some cases the bands never disappeared, in many cases they reformed now that the climate for Heavy Metal has improved. When buying directly from the band through their website I sometimes add a classic that or I knew but never had or had in slightly different form. Here comes Warlord, I bought their 2013 recommended release The Holy Emprie and decided to add Deliver Us, the aumented Classic EP. I never had this EP, but owned the Video Soundtrack and the Cannons of Destruction have begun... The later LP I picked up pretty frequent over the years when I had one of those days to play old LP's instead of CD's.

The band at the time worked under nicknames and only now I found out guitaris Destroyer and Bass player The Raven were one and the same band leader William J. Tsamis. Most people shall know drummer Thunder Child, better known as Mark Zonder from Fates Warning fame. Vocals were by Damien King or Jack Rucker (which in Dutch is not a heavy name indeed, so the namechange here makes all sense)

Warlord played even 30 years ago already their own version of US/Power/True or whatever metal. Instrumentally they were high class and the vocals were allright, slightly high and not the most powerfull but fitting good to the songs. The strange thing was that being technical they were never really heavy for heavy's sake. Maybe the bass was not loud enough, or the mix did not help, but even their new album can immediately be recognized as Warlord. Most important are the songs and I think they stood the test of time, because they are still different. From Deliver Us 4 songs appeared on the live LP, so I got three new songs, with Mrs. Victoria being the heaviest and best one for me. The four Classics are all just great and make part of the cannon of Heavy Metal, or songs that everyone should know and be able to shout along when played in a bar or live.
Deliver Us from Evil, Child of the Damned and Lucifer's Hammer are still very good indeed as I noticed with the new listen. Their absolute highlight to me is the song Black Mass, catchy, heavy and not leaving my head the coming weeks after hearing it again.

So now I can pick up the old LP again, and find that there are so many bands I love and can fall back upon over and over again. Warlord shall be headlining Headbangers Open Air thsi Summer and they informed on their facebook that soon more dates shall be announced. Fingers crossed while the demons danced and drank from the chalice they shared. 

DMJGH 23: Trespass - The Works

Still there in the early eighties. With the reduced stream of interesting new CD's I have been surfing, finding and buying lately quite a bit of metal history.  Guided by the book Suzie smiled the NWOBHM and internet sites for viewing or listening I did fill up some gaps in my ncollection. Most interesting is the number of songs I did recognize or could actually sing along, without knowing I knew that band and song. Biggest surpise was learning that the old DPRP Radio/Stroud FM tune came from Demon's The Plague.

Next to the recently described Shiva album (which I definitely did not know 30 years ago) I enjoyed a lot re-listening albums of Praying Mantis, Angel Witch and my favorite new old NWOBHM album Trespass - The Works. The opening song is their Classic "One of these Days". Apart from their other single "Bright Lights" the song that came back to memory immediately. The Works is a collection of 16 songs and I must say all are very good. Some factors are a constant: Songs are all about the song, Lyrics are short and often repeated and guitar solo's are plenty. The range goes from mostly mid-tempo NWOBHM to some faster songs (Stormchild) and ballads( Point of no Return). I actually was after their anthology which is a double CD with all recordings, but could not find that one. After listening to The Works almost constantly over the past weeks I am now searching for The Works II, which should complete my Trespass collection.. I always considered Stampede my favorite NWOBHM -era band, but Trespass are as good.

Mentioning the internet, it is surprising how little there can be found on this band. Hardly any reviews, no own website, and some sky high priced singles on E-bay. This makes you think that they no longer exist, until the line-up of Headbangers Open Air suddenly includes them. When scrolling the web I do read there is a NWOBHM revival going on. This is very welcome indeed, with albums like these showing why metal and hardrock boomed 1979-1983.

Last tip on NWOBHM live (although unfortunately without Trespass): The new 3-day Belgian R-Mine Metal Fest, shall have on the last day a NWOBHM program with Hell, Tygers of Pan Tang, Savage, Demon and Cloven Hoof. Still waiting for headliners on the more Power metal day, but this seems to become a history leason I would not like to miss.

DMJGH 22: Disillusion - Back to the Times of Splendour

Over the years I have discoverd many great bands during Progpower (and Headway) On the other hand, since worktrips made me miss quite some days at the same festival. One of the bands I would have loved to see performing an album live would be the above mentioned band and CD.

Like many of my favorite albums this one is hard to classify. They are many times called progressive Death metal, but there is so much more to them. You can hardly call the Tool-like vocals and heavy bass death metal. At the same time grunting is a minority on the vocal front. Several effects are popping up through the CD hinting already to their very different second album (Gloria), but these six songs ranging from almost 5 to 17 minutes just cross too many boundaries to describe. At the time of purchasing in 2004 I considered this to be an alternative for Opeths epic works. Now I actually hear this is even more challenging. Their second album Gloria was made up of much shorter songs, with some industrial sounds distracted me a bit from playing this classic release frequently. Those not patiently enough to listen to a full album (hallo IPod generation) should at least listen to the 14 minute title song, a violin, a semi grunt, a beautiful melody, very uptempo and full of breaks, some distorted vocals, a catchy chorus, some great riffing, an acoustical intermezzo slowly getting louder, a solo and not one boring second during these 14 minutes.

Resuming: Everyone with a minor interest in heavy music should give this album a chance. Surfing the internet I did not see any recent updates on them playing shows, but with today's music scene making it impossible for all smaller bands to live by music this should not mean they shall not reaapear and surprise me. With the current trend from bands playing classic albums from start to finish I have a candidate on my wish-list.

DMJGH 20: Non Fiction - It's A Wonderful Lie

Sometimes playing an old CD leads to another one and before you know it you bump into a candidate for DMJGH. Last Saturday I listened again to Autumn Hour, the last output (2010) I have with Singer par excellence Alan Tecchio. By hearing his great voice I switched to Hades, one of the best ever techmetal bands (or where they called speed-, thrash- or just Heavy metal at the time?). Alan Tecchio has this great range from the high screams to the aggressive low vocals, but always very melodic and heavy at the same time. Live I saw him with Watchtower when Het Paard in my hometown still programmed great bands and once as support band of Savatage in the infamous "Scum" in Katwijk with this lot: Non Fiction.

Watchtower released an all time Classic album with Mr. Tecchio on vocals, Hades whole collection should have been heard by millions, but never was and Autumn Hour shows again that his lyrics usually are away from cliches and show some concern with our planet, life or social circumstances. Seven Witches I've only heard but do not have on CD and Non Fiction is defintely the slowest band in his carreer, while at the same time probably the heaviest as well. Here we get 17 songs in 52 minutes, which includes several shorter instrumentals, some mid tempo work and bass driven slow moving machines like "Reasons" or "Picture Imperfect". Amongst this diverse collection happens to be also one of the most catchy opening riffs and vocal  melodies ever written jointly: Sad & Done.

In comes  Mr. Dan Lorenzo. Also from Hades/Non-Fiction and co-writer of most of the album and guitarist who knows how to write a good riff (see the Hades Anthology for proof) This album does not evolve around one song only (number 11 would be a strange place anyway), but this song is highly recommended to hear at least once. The booklet mentions for this song also credits to bass player Kevin Bolembach. I do not know how the writing occured but do know that whenever I hear this song back the opening lines are sung along out loud or just in my mind:

"Oh let me cry on your shoulder cause my backbone is broke, I used to try to be bold but that was such a joke" and right they are.

DMJGH 19: The Last Things - Circles and Butterflies

Sometimes memory is short and needs to be helped out by a small walk through the CD collection. Today I ran into Circles and Butterflies by Progmetallers The Last Things while doing so and remembered that upon release in 1993 it hardly left my CD player . When listening to it again I did what I do in similar cases: check the internet if they still exist or released more albums and read what has been written about them in the best and most complete book ever written on progressive metal: Mean Deviation. First discovery was that for some reason Jeff Wagner missed out on them in Mean Deviation (still the book is an absolute must-read for any progmetal fan though). I thought some important missionary work was waiting for me, but on Progarchives and the Metal Archives they are mentioned and some information can be found.

First name I recognized in the CD booklet was guitarist Matt Laporte who passed away last year and recently became known for his work with Jon Oliva. Here he was last to join the band and does not seem to be one of the writers of the album. Bass Player Darren Mc Farland played live with Atheist (an influence in some of the heaviest passages of the album) while drummer Lou Buffo and Richard Elliot vocals and many instruments came from predecessor Blackkout.

The album starts with six interlinked songs and the highlight of this album. Starting with Inside the Circle until The Circle Ends we get a range from technical trash metal, prog metal, ballads and progressive rock ending in an impressive instrumental piece. While hearing this back a smile came up and I remembered why this probably appeared in my 1993 end of year lists at a very decent position.The five songs following this suite can't completely keep the high standard, but still show a wide range of influences, instruments and very listenable songs. If there is a criticism on this album it would be that the production and general sound of the album could be better. I do not know if in 1993 this was a valid comment, but today it sounds like needing an upgrade in heaviness.

The good news for interested readers is that the Greek label Arkeyn Steel Records re-released this album last year, with an additional demo from 1994 and a DVD from a Blackkout live in 1990. With big bands in our genre I tend to have the feeling they should be so much bigger already. For bands like The Last Things matters are even worse, risking to be forgotten while the quality is here and subsequent albums could have lifted them to the topleague culminating in a slot at Progpower Europe.

DMJGH 18: Angel Witch

NWOBHM, probably the most important musical influence in my life and surely so for Heavy Metal in General. Admitting that most of my long time favorites came just before (UFO, Thin Lizzy), aside (MSG) or after (Dio, Queensryche, Marilllion) this Wave, without any doubt the stream of new bands that I liked was never as big as during the highdays of the NWOBHM. The biggest names I obviously liked and still do (Iron Maiden, Saxon, Def Leppard (yes them too)) but the number of smaller bands we discovered was huge. While playing cards with Hans and Magchiel in the early eighties I remember us listening to the likes of Tygers of Pan Tang, Gaskin, Tokyo Blade, Savage, More and so many moore. Special attention needs to be given to Stampede (Hurricane Town top 5 all time material to me!) since they are often mentioned as NWOBHM band, but I do not fully agree. And then there is Diamond Head as we later learned main influence to Metallica, but for me one of the first bands I ever saw playing live and even their pop album I still can appreciate a lot.

Apart from great albums, we also have the legacy of some Classic songs. This is where Angel Witch comes clearly into the picture. The title song of their debut album as well as the band is an Highpoint of the Wave. I do not think there are many Metal fans from the early eighties who have not stood up airguitared the opening riff and shouted along with the lines, You're an Angel Witch! You're an Angel Witch! Some bands are defined by one album, some by one song and ususally this is not fair to their other other albums or songs. Now I ran into the 30th anniversary version of the classic debut for a ridiculous 7 Euros only I had to get this CD. And what value for little money it is. 30 years and 30 songs. I do not remember much of the whole album and do not even know if either Hans or Magchiel owned the LP. Again this was 1980, we were still at school and budgets were tight, so we listened to many LP's from the library and put them on cassete. Hearing the full album now I discovered many great songs. NWOBHM albums have a tendency to sound somewhat dated, but many modern bands forget the in my ears obligatory guitar solo in their songs.

Two additions that make this CD very worthwhile to me are further included. 4 Songs from Tommy Vance's Friday Rock Show. The chance I've heard these live at the time is pretty big. With radio stations being ignorant on Heavy Metal in general, this show was one of the weekly highlights and in the evening we could receive Radio 1 decent enough to tune in and hear about new bands.
Further there are very nice and informative liner notes by John Tucker. With the reference to his books in the end it took me less than 5 minutes to order his book "Suzie smiled... The New Wave Of British Heavy Metal" Can't wait for the read down memory lane. Thank Lucifer (read the liner notes!) I lived during the best musical period in history.

DMJGH 17: Speaking to Stones

PM Rising, a forum recommended more than once to me. By checking it out I quickly found out what there is to like about it. You can find  bands you never heard of in the prog metal genre, or you can read about a bands you thought had long ago dismantled. Latter was the case for me with Speaking to Stones. I have their only CD from 2006 and now they seem to release a follow up Elements on 16 November. What draws extra attention to the new release is the adding of drummer Mark Zonder, known mostly for participating on several Fates Warning Classics and generally considered one of the best around.

So this news made me pick up their debut album once again and I realized it to be a perfect candidate for DMJGH (last time translated: This One You Should Have Heard) If I remember well this CD came out around the same time as Stride with Imagine. These two releases for me were in the exact same category. Progmetal, with a large influence of AOR/Melodic Hard Rock. Supported by great vocals, strong melodies and songs that are capturing the listener from begin to the very end. I would say these bands are the easiest step into progmetal territories if coming from mentioned hard rock/AOR back ground.

Speaking to Stones the self titled debut album is a very pleasant listen. After opening uptempo with Still Life and Rescue Me a ballad is thrown at us hereafter  (Waiting For..) and do we get a lot of catchy songs. In order to up the prog element we also have two songs clocking in at 9 and 10 minutes, which adds some additional instrumental craftmanship. This all without ever loosing eye on the listenability of the album. Hearing the album again vocalist Richard Fink IV (don't know much about Fink I-III) has a great voice for this music. He has left the band, so after 16 November we shall learn if that was a great loss or not. Main man in STS is Tony Vince who wrote almost all of the music and lyrics. He is also responsible for all the guitars and many of the keyboards on the album. With him still in the band this gives confidence for the next album, since his songwriting is just great.

While reading the above back, I have to correct in case I gave the impression that this CD is on the soft side which is not the case (apart from closing ballad Nothing). I would compare them as a better version of similar melodic progmetal acts from Scandinavia like Seventh Wonder and Circus Maximus. At their best, during the epics My Final Sin and Shallow, even a band like Redemption is not far away. That should say enough I guess.

Perfect band to get to Holland and with the return of the mighty Headway Festival now both Headway and Progpower seem perfect candidates to get them on stage (While you're at it get Stride as well if they also still exist)

DMJGH 16: po90 - JitTers

DMJGH is an excuse for me to wander through very old to fairly recent albums and put them to a general attention again. DMJGH, means This One You Should Have Heard, but then in Dutch. This week I was struck by the news that Andy Tillison had to dismantle yet another version of The Tangent. For those not knowing him, A.T is a highly talented musician, who gave us many epic songs with the Tangent, but keeps on struggling to live on his beautiful music in these times of downloading, copying and no sales. If you then also operate in our beloved small circle of progressive music, things only get that bit harder to get by.

This is not about The Tangent, but his other (dismantled?) band po90, or Paralel or 90 degrees.I missed this bands output in the 90's, but got their can of worms collection, which is highly recommendable. This album is from some years ago and should be heard indeed. Here we have a collection of songs going from uptempo instrumental Interlude, through more epical material, partially french lyrics (who in English are showing his usual social engagement). What I like most is that po90 shows an aggressiveness sometimes dearly missed by prog bands.

Highlight for me is the semi-cover The Dock of the Abyss. (Sittin' on the dock of the Bay) Here you shout along with the protest lyrics, and working in the raw material mining world (non european of course) I could explain the why's of replanning the reopening of Coal mines that were closed under Tatcher regime. Today this is overruled by new realities anyway. But what a song, and how I hope that Mr. Tillison can find a band and continues playing live.I did see him only once (and listened very carefully) and could see performers that need to be seen live after hearing the CD.

So here I sit in yet another airport lounge looking outside at the leaves turned yellow and brown, while bands continue to dismantle. Almost getting an autumn blues I shall head for a Bock bier and count on talent to survive, and talent on display here is plenty.

DMJGH 15: UFO - Strangers in the Night

Waarom moet je deze ook al weer gehoord hebben? Omdat het de beste Live plaat ooit is, dus dat is simpel. UFO schitterende hardrock band die zijn hoogtepunt kende in de jaren zeventig toen Michael Schenker deel uitmaakte van de line-up en er vijf jaar achtereen een klassieker van formaat werd afgeleverd, afgerond na het vertrek van de heer Schenker met deze Klassieker onder de live albums.
Deze CD geeft een mooi overzicht van de vijf CD's  met Schenker en kent eigenlijk alleen maar hoogtepunten. Het is eigenlijk ook ondenkbaar dat een hardrocker boven de 25 jaar niet elk nummer van begin tot eind mee kan zingen. Ik hoef dan ook geen gedetailleerde beschrijving van de nummers te geven, maar wie hem al weer even niet heeft gehoord denk aan: Natural Thing, Doctor Doctor, Mother Mary, Love to Love, Lights Out, Rock Bottom en je weet weer genoeg.

UFO na dit live album is altijd een sterke band gebleven. We hebben veel verschillende gitaristen voorbij zien komen door de jaren heen (inclusief enkele terugkomsten van Michael Schenker), maar de huidige band draait op de nog steeds grandioze stem van Phil Mogg en het mooie gitaar spel van Vinnie Moore. Uit nostalgisch verstandig oogpunt, komt live vrijwel altijd bijna de gehele Strangers in the Night voorbij en kippenvel is zo gegarandeerd. Michael Schenker laat bij her beluistering weer horen waarom hij ooit de reden was dat ik gitaar wilde spelen.

Voor diegenen die weer geanimeerd zijn en zeggen, ja die moet ik toch gelijk op CD halen: niet doen. Ik heb onlangs UFO-The Chrysalis Years (1973-1979) aangeschaft. Zo krijg je voor de prijs van een enkele CD deze klassieker met daarbij de vijf volledige studio albums (Phenomenon, Force It, No Heavy Petting, Lights Out en Obsession), plus live opnames uit 1974 USA tour, John Peel en Bob Harris sessions en enkele losse single edits. Lijkt mij nogal een inkoppertje. Het leuke is dat een zelfde soort verzameling ook bestaat voor UFO 1980-1986, MSG en Saxon, dus die zullen na dit succes binnenkort ook wel in huis zijn.

DMJGH 14: Cave In - Jupiter

Dit is een aparte band. Deze CD was één van mijn absolute favorieten uit 2000. Ik heb hierna hun voorganger gekocht die veel te veel hardcore invloeden had. Hierna ben ik ze nog blijven volgen met een mini en volledige CD en gingen ze te veel de gewone gitaarrock kant op naar mijn smaak. Maar ondertussen hebben ze wel deze tijdloze klassieker uitgebracht onder de titel Jupiter.

Het titelnummer begint lekker snel met mooi opzwepend gitaarwerk en een catchy riff die je meteen meesleurt tot In the Stream of Commerce wat nog meeslepender door gaat. Drie keer raden hoe de gitaar loop van Big Riff tekeer gaat.Heb ik deze CD weer eens op staan, ben ik gelijk weer waanzinnig onder de indruk. Na afloop van dit bericht toch weer eens op internet zoeken of ze nog bestaan. Innuendo and Out the Other volgt weer met mooie afwisselingen in tempo en sfeer. Via Brain Candle and Requim komen we bij het instrumentale Decay of the Delay voordat afsluiter New Moon opent met misschien wel de mooiste zin uit de rock geschiedenis :"So I saw the angel girl hang her wings by the door".

Deze CD is zeer terecht in de categorie Deze Moet Je Gehoord Hebben geplaatst. Ieder jaar draai ik hem een keer en zeker wanneer ik de mooie teksten mee lees is dit drie kwartier genieten van de buitencategorie. Nu moet ik stoppen, want halverwege de CD snel op zoek naar hun laatste toer plannen.

DMJGH 13: Sigma 5 - Busca

Brazilië en metal: dan denk je al gauw aan Sepultura of Angra en voor de iets meer inside kenners misschien aan Krisiun, Almah, Thessara of Deventter. Maar ik heb natuurlijk door de jaren heen iets dieper in de scene kunnen duiken en kan dan ook verschillende bands voorstellen die waarschijnlijk niet zo snel onder de aandacht komen in Europa. Nog steeds loop ik de speciaal zaakjes af bij een bezoek aan Rio en zo kwam ik de laatste keer terug met Blue Mammoth (ook positief ontvangen in iO Pages en op DPRP) en het op Ayreon lijkende Genesis Experiment.

Wanneer je echter de markt verruimt naar bands die in het Portugees zingen, kom je uit bij mijn favoriete Braziliaanse progmetal band aller tijden: Sigma 5. Op het ijzersterke debuut Initium legden ze in het nummer XXX Rated al uit waarom ze in het Portugees zingen (ze willen immers iets uitdrukken en in een taal die je niet beheerst gaat dat niet zo makkelijk)  Op deze CD stond ook de klassieker Eu sou de Rio (Ik kom uit Rio) een prachtige ode aan de mooiste stad ter wereld, inclusief problemen en stelende politici. Volgens mij bestaat de band niet meer en dat is jammer. Hun tweede CD is namelijk van erg hoog niveau en bevat alles wat Progmetal zo aantrekkelijk maakt. Stevige gitaar muren, snelle solo's afwisselend drumwerk, toetsen dekens, mooie ballads (Ponto Zero!!) en teksten die ergens over gaan, maar dan moet je weer wel Portugees kunnen lezen.

Negen nummers tussen de 4:30 en 9:30 geven een uur genieten van de afwisseling die deze zwaar onderschatte band voor elkaar kreeg. Ik kan hun keuze voor het Portugees wel waarderen, maar besef ook dat een internationale doorbraak zo wel erg moeilijk wordt. Volgende keer in Rio ga ik wel op zoek naar eventuele nieuwe bands van de leden, want zulke goede muzikanten kunnen niet opeens stoppen met spelen lijkt mij.

In de categorie deze moet je gehoord hebben is dit een moeilijk geval, want een obscure CD van een niet meer bestaande band, die niet eens in het Engels zong kan je natuurlijk nergens vinden. Ik zal hem voor bezoek met interesse eens opzetten.Als ik erg ver vooruit kijk en denk aan een Progpower Brasil (vervroegd pensioen plan van mij!) dan lijkt een reünie optreden van deze band mij zeer geschikt als afsluiter. Maar ja plannen maken en uitvoeren zijn twee. 

DMJGH 12: Gypsy Kyss - When Passion Murdered Innocence

We schrijven het jaar 1990 en een klein Duits label schokt de wereld van de goede muziek. Rising Sun Productions brengt kort na elkaar twee debuut albums uit die nog lang referenties in hun soort zullen blijven. Psychotic Waltz komt met de harde technische progmetal klassieker A Social Grace en Gypsy Kyss brengt in de iets rustigere progmetal variant het schitterende When Passion Murdered Innocence uit.
Psychotic Waltz bracht nog drie klassiekers uit (ja Mosquito is er ook één), bleek de beste live band in de jaren negentig, en kwam vrijwel jaarlijks langs. Gypsy Kyss leefde iets korter. Er kwam nog anderhalve plaat uit en ik zag ze één keer in de Scum. Ze stonden hoog op de Bill van de tweede Wacken Open Air, maar tegenwoordig is vergetelheid hun lot en misschien hun wens.

Maar wat ze hebben achter gelaten staat ruim twintig jaar later nog steeds voor grote kunst. Te beginnen met de hoes (op LP nog mooier) tot aan de teksten en de muziek is gewoon alles prima verzorgd. Beginnend zo als het hoort met twee uptempo nummers What I Feel en Fair is Fair begint de plaat swingend met mooie gitaarsolo's. Even wennen aan de stem van Michael Dickes, blijkt deze vooral in de rustigere nummers erg mooi. Daar volgen er twee van met Confused (zeer toepasselijke tekst in de tijd dat ik vooral verliefd werd op al samen wonende vrouwen) en het slepende Peccavi. Kant twee begon weer met twee snellere nummers, met Hung By aThread als uitschieter. En ook kant twee kende twee rustigere afsluiters het korte Where Do You Go een ballad opgetriest met een mooie saxofoon en het rustig opbouwende From Here wat steeds sneller wordt naar het einde toe met heel mooi gitaarwerk. De LP was toen al afgelopen, maar op de CD kreeg ik er later zo maar drie nummers bij die goed aansluiten bij de mooie voorgangers (Thank God I'm a Lunatic)

Ja en wat doe je bij dit soort bands waar je nostalgisch hoopt op een reunie optreden. Je gaat surfen op internet. Micahel Dickes was in de jaren negentig al solo gegaan en brengt nog steeds af en toe muziek uit. Ik heb o.a. zijn CD 35 met 35 nummers uitgebracht rond zijn 35e verjaardag. Hij brengt vooral singer/songwriter materiaal uit, met af en toe een heruitgave van een Gypsy Kyss nummer. Zo zag ik onlangs dat één van de mooiste ballads zonder grootse gitaarsolo ooit, Colors Can Stain, nu weer in een nieuwe versie door Michael Dickes is uitgebracht (ik had al twee versies). Aanrader op YouTube wat mij betreft. Het lijkt er niet op dat we Gypsy Kyss ooit nog gaan zien, al zijn er vooral in Duitsland nog wel eens festivals die het voor elkaar krijgen om oude bands eenmalig terug te halen. Dus zoals ze in Brazilïe zo mooi zeggen, hoop is de laatste die sterft.
  

DMJGH 9: Van der Graaf Generator - Pawn Hearts

Kerrang heeft mij op het spoor van progressieve rock gebracht door over Marillion te schrijven in 1982/83. Dit bleek een succes en al snel raakte in bekend met de grote namen van de Neo-Prog generatie, met naast Marillion, Pendragon, Pallas en IQ. Het duurde echter tot eind jaren negentig voordat ik de oudere hap beter leerde kennen. Tijdens mijn Rio jaren kwam ik er achter dat in Brazilië vooral de jaren zeventig bands tellen. En zo zag ik Yes live in Rio en leerde ik de klassiekers van King Crimson, Genesis en Van der Graaf Generator (VDGG) kennen. Met dank aan de late opvoeders in Rio heb ik dus meesterwerken van alle bovenvermelde bands in huis gehaald en mijn verzameling weer met een nieuwe oude stroming uitgebreid.

De jaren zeventig bands, zijn over het algemeen wat minder makkelijk behapbaar dan de Neo-Prog generatie. ELP waardeer ik enigszins en voor Yes geldt hetzelfde (alhoewel beter). De oude Genesis met Gabriel bleek een schot in de roos, maar kende ik al eerder. King Crimson en VDGG zijn wel mijn favorieten, omdat ze beiden vooral overheerst worden door het donkere in de prog rock.

Van het werk dat ik van VDGG ken is dit mijn favoriete album. Ik heb de CD versie met vijf kortere extra nummers van rond de 5 minuten, maar deze halen alleen het gemiddelde top niveau maar omlaag. De LP kende drie nummers: op kant A Lemming en Man-Erg van beiden net over de tien minuten en op kant B het 23 minuten durende A Plague of Lighthouse Keepers. Dit zijn drie schitterende nummers met dreiging, gierende sax solo's donkere bas en orgels plus de zeer excentrieke stem van Peter Hammill. De teksten zijn anders, en mee lezend begrijp je er niets van, maar voel je dat het buitengewoon is.

Dit is zo een band, die ik veel te laat ontdekt heb, niet meteen alles van heb gekocht en af en toe gewoon weer een nieuwe CD van 35-40 jaar geleden tegen zal komen. Ik kan dat soort ontdekkingen altijd erg waarderen, zeker wanneer ze zoals afgelopen jaar nog steeds prima CD's uitbrengen.

Voor wie eens een luister beurt waagt en dit wel kan waarderen, kan ik gelijk alles van Peter Hammill solo aanraden. Iets minder dreigend, maar net zo mooi. Alhoewel (en ik had nooit gedacht dat ik dit ooit nog eens zou opschrijven) ik de sfeer bepalende saxofoon bij hem soms wel mis.  

DMJGH 8: Chroma Key - You go Now

Kevin Moore was medeoprichter van Dream Theater en tijdelijk toetsenist bij Fates Warning. Zijn eerste solo project kwam uit onder de naam Chroma Key, waarvan dit de tweede CD is. Wie nu geïnteresseerd opspringt en iets in het straatje van deze progmetal grootheden verwacht, kan gelijk weer gaan zitten.Chroma Key heeft helemaal niets te maken met metal, heel weinig met prog en toch zet ik hem in de categorie Deze Moet Je Gehoord Hebben. Een uitleg.

Naast mijn favoriete stromingen prog metal en prog rock, luister ik ook regelmatig naar Hardrock, Heavy Metal, Melodic Rock en soms naar Pop Prog, Extreme metal, of Technical Death Metal.Wanneer ik echter iets totaal anders wil horen wat nergens op lijkt dat ik al heb of waardeer, dan komt Kevin Moore goed van pas. Ik heb geen idee hoe ik zijn muziek moet omschrijven. Electronisch, atmosferisch, sfeervol, dromerig, verhalend? wie zal het zeggen.
Wel kan ik vertellen, dat Get Back in the Car dwingend overkomt en dat Another Permanent Address één van mijn all-time favoriete pop liedjes met bovengenoemde beschrijvingen is. Nice to Know is inderdaad leuk om te kennen Lunar is briljant met een beschrijving van de crew astronauten, die allemaal lijken te rusten. Oftewel er gebeurd helemaal niets en er wordt live radio verslag van gegeven, met een leuk ondersteunend deuntje.When You Drive is irritant, maar Subway kent weer een leuke tekst, Astronaut Down kent de klassieke zin: So I found myself, back in the bachelor scene, feel like an astronaut in a submarine. You Go Now sluit mooi sfeervol instrumentaal af..

Ik hoef deze CD ook niet elke week of maand te horen, maar wanneer ik hem draai bij voorkeur met koptelefoon op, blijft het een aparte ervaring. Absoluut niet geschikt voor mensen die graag weten waar ze aan toe zijn, maar wat mij betreft een aanrader om eens naar te luisteren op een willekeurige sombere dag.

DMJGH 7: Lethal - Your Favorite God

Binnen alle muziek stromingen heb je een bovenlaag van buiten categorie bands. Meestal zijn dit grondleggers van het genre aangevuld met enkele zeer talentvolle opvolgers. Binnen de Progmetal bestaat deze bovenlaag uit grondleggers Fates Warning, Dream Theater, oude Queensryche en voor mij toch ook zeker het waanzinnig originele Psychotic Waltz. Lethal is zo'n band die aan de hand van hun platen/CD's hier gewoon tussen had gehoord. Deze band was instrumentaal interessant en kende een goede zanger plus dito nummers. Het is mij dan ook een raadsel, waarom ze nooit zijn doorgebroken, zelfs niet binnen onze kleine niche.

In 1990 verscheen het debuutalbum Programmed dat vooral aan Queensryche deed denken, toen nog in hun hoogtij dagen. Bij de tweede en laatste CD Poison Seed, kwamen ook enkele Alice in Chains invloeden voorbij, maar stond de progmetal nog steeds als een huis. Tussen deze twee albums kwam een EP uit die voor mij de naam Klassieker zeker verdient en die onder het label Deze Moet Je Gehoord Hebben  niet mag ontbreken.

De EP begint met het waarschijnlijk beste Lethal nummer ooit, de rampestamper "Swim or Drown". Openend met mooi gitaarwerk gaat dit nummer over in een afwisselend heavy nummer met gevoelige break tijdens het refrein. "Waiting on the Kill" gaat nog iets steviger te keer waarna "The Page Before" weer een harder Queensryche broertje is. "Hard to Breathe" begint stevig en al headbangend wordt ademen inderdaad steeds moeilijker naarmate het nummer vordert. En na deze vier knallers  komt met "The Real" een typische jaren negentig progmetal ballad. Akoestische gitaren, opbouwend naar steviger refrein, mooie gitaarsolo en die goede stem blijft ook op rustige momenten overeind. Het titelnummer is ook erg goed, maar staat op Poison Seed.

Deze band staat jammer genoeg vrijwel op non-actief, maar een (paar?) jaar geleden stonden ze opeens in Duitsland op het Headbangers Festival. Ik blijf dus stiekem hopen dat ze ooit naar Baarlo komen.
Swim or Drown my Friend! helaas lijken zij voor verdrinking te hebben gekozen.

DMJGH 6: Kevin Gilbert - The Shaming of the True

Kevin Gilbert is al 16 jaar dood en toch komt deze CD uit 2000. In 2009 heb ik ook nog twee CD's (Nuts en Bolts) van hem gekocht vol met nieuw materiaal. Zijn veel te korte levensverhaal is dan ook behoorlijk ingewikkeld, maar wat hij heeft achter gelaten en zelfs later uitgebracht, maakt hem tot de absolute favoriete pop artiest van mij. Deze CD is het hoogtepunt uit zijn carrière een in conceptalbum vorm beschreven aanklacht tegen de macht van de muziek industrie. Het zou dan ook interessant zijn om te horen hoe hij aankijkt tegen de huidige val van de muziekindustrie wegens de gewetenloze download cultuur. Het album was bij zijn overlijden nog niet volledig afgerond en hier heeft Nick D'Virgilio voormalig zanger en drummer van Spock's Beard voor gezorgd.

The Shaming of the True is een concept album. Het heeft dan ook enige progrock trekjes, maar de verschillende nummers blijven zelfstandig ook overeind als lekkere popdeuntjes. Het verhaal gaat over Johnn Virgil straat artiest die in zichzelf gelooft. Hij gaat zijn droom achterna, komt met vele platen bazen in contact (Suit Fugue het irritantste nummer voor de oren, maar met de beste tekst). werkt aan imago, plannen en videoclip, breekt door en breekt af. Dit blijkt een artiest met een ziel en de teksten zijn dan ook het hoogtepunt van de CD.

Kevin Gilbert is ook de vriend van Sheryl Crow geweest en schreef haar grootste hit "All I Wanna do (is have some fun)". Tijdens het nummer Fun krijgt Sheryl dan ook een aardige veeg uit de pan. Door de hele CD komen zijn ergernissen naar voren, VIP's en would be stars, meelopers, Biermerken die sponsor zijn, alles wat krom is binnen de muziekindustrie.

Nu ik deze CD weer heb gedraaid, besef ik dat Kevin Gilbert zo veel groter en bekender had moeten zijn dan hij uiteindelijk was. Hij had een bekende naam moeten worden in het rijtje Sting, Bono, Phil Collins en ik weet niet wie meer. Helaas is de muziekindustrie inderdaad niet rechtvaardig.

But there is no one coming
With great things to say
There's no simple solutions
There's no last judgment day
there's only the trying
To find a better way

En zo is het maar net.

DMJGH 5: Dio - Holy Diver

Deze moet je gehoord, gezien en gevoeld hebben, Nu we toch een breedbeeld tv en blu-ray speler hebben kon ik de verleiding niet weerstaan om bij de laatste CD bestelling ook de blue-ray Dio - Holy Diver Live toe te voegen. Deze opname stamt uit de 2005 toer waar het gehele album integraal werd gespeeld. De opnames komen uit Londen, maar zelf heb ik de show destijds met Sergio in de Effenaar gezien. En als je de beste zanger ooit met een goede band (Doug Aldrich, Rudy Sarzo, Simon Wright en Scott Warren) een klassieker van de buitencategorie laat spelen, dan kan er natuurlijk weinig mis gaan en dat gebeurt dan ook niet. Naast het Holy Diver album staan er nog verschillende nummers uit de catalogus van Rainbow, Black Sabbath en Dio op de setlist, maar laat ik het hier bij het album zelf houden.

In 1983 kwam Dio met zijn eigen band ijzersterk terug na zijn vertrek uit Black Sabbath. Drummer Vinnie Appice kwam mee van Black Sabbath en bassist Jimmy Bain was bekend van Rainbow. Op gitaar was daar opeens een nieuwe held: de tot dan toe vrij onbekende Vivian Campbell. Na een hoofdrol op de eerste Dio LP's verscheen hij later bij The Riverdogs, Whitesnake en Def Leppard. Bij elkaar duidelijk een band uit de eredivisie van de traditionele hard rock.

Stand up and Shout! Dio wist altijd dat een album met een snelle knaller het lekkerste op gang komt. Dit nummer heeft de live set lang gevuld omdat het iedereen bij de kladden neemt en goed door elkaar schudt. En opstaan en meeschreeuwen natuurlijk. Hierna opent een dreigend keyboard intro de titeltrack Holy Diver. Dit zware mid tempo nummer laat de stem van de heavy metal schitteren. Zelfs live met zijn begin zestig jaar nog steeds goed voor kippenvel. De volgende nummers Gypsy en Caught in the Middle zijn nooit echte live klassiekers geworden, maar blijken nu de tand des tijds goed doorstaan te hebben. Dit is een voordeel van het spelen van traditionele Heavy Metal, de nummers zijn tijdloos. Powerballads zijn rustige openers, die over het algemeen stevig kunnen omslaan om vervolgens vlak voor dan wel helemaal aan het einde weer terug te vallen op de rustige melodie van het begin. Don't Talk to Strangers is misschien wel het beste Dio nummer ooit, al was het maar om mee te bleren met de women, 'cause they only bring you Down. Tevens is dit een standaard voor powerballads die nooit meer ge-evenaard gaat worden.

Kant B opent met het weer wat zwaardere Straight Through the Heart, waarna Invisible de ballad van het album is, met natuurlijk wel een versnelling tot stevig na een kleine minuut. Rainbow in the Dark heeft mij altijd in de war gebracht. De overheersende keyboards  maken dit een commercieel aandoend deuntje. Maar op de één of andere manier zit hier toch een heerlijk gevoel in en hoorde het live gewoon bij de standaard set waar het publiek zo lekker op en neer kon springen. Afsluiter is het bereheavy Shame on the Night. Een slepende beuker overvleugeld door de goddelijke stem.

We zijn nu bijna 30 jaar verder en luisteren naar dit album blijft nog steeds een heel nuttig besteed uurtje. Aandachtig Kunst opnemen werkt namelijk rustgevend, inspirerend, geestverruimend en relaxend. Dio was de grootste en het weerzien op blu-ray doet beseffen dat we hem nog steeds missen. Dio zou nog steeds de meeste bands wegblazen op welk festival dan ooit. Live zullen we hem blijven missen, maar op LP, CD en nu ook blu-ray zal hij regelmatig tergkomen.
\m/   \m/

DMJGH 3: Edge of Sanity - Crimson

Grunts vormen een gutterale zang techniek en zijn daarom zeer moeilijk te verstaan, met name door leken in het genre (met dank aan Wikipedia). De deathgrunt blijkt voor velen een onoverkomelijke hindernis bij het waarderen van de meer extreme metal soorten en dat terwijl in verschillende gevallen de muziek toch zeker aan zou moeten spreken. Hierbij bespreek één van mijn favoriete albums waar de grunt ruimschoots overheerst naast enkele cleane zang partijen en die mogelijk ook anderen over hun afkeer van grunts kan helpen. Het conceptalbum Crimson van Edge of Sanity.

Om te beginnen hebben we hier te maken met meestergrunter Dan Swanö uit Zweden. Voor sommigen misschien bekend van Nightingale (Progpower 2012) waar hij alleen zijn cleane vocals gebruikt of voor de Hollanders onder ons van Ayreon's Star One Hij kon indertijd niet mee op tour, dus voor hem geen gelikt zilver shirt van Lyda en Yvon. Hij valt onder de categorie grunters die wel te verstaan zijn (zeker meelezend met de teksten), wat het voor instappers nog makkelijker maakt om grunt muziek te waarderen. Een verdere makkelijke instapper is het feit dat de muziek hier zeker niet alleen death-metal betreft. Natuurlijk overheersen de agressieve delen, maar hier en daar wordt terug gevallen op een progressief rockend intermezzo of komen er meer heavy metal gerichte twingitaar partijen naar voren.Crimson bestaat uit één nummer van veertig minuten. Door de hierboven vermelde afwisselingen vliegen de veertig minuten om.

Het verhaal mogen jullie zelf weer lezen op internet: distant future / last generation planet earth / cannot bred anymore /offspring of the gods / the chosen one / the queen  / new leader /a king with her clear blue eyes. geeft een kleine samenvatting.

Kortom deze CD heeft mij mede van mijn grunt-angst af geholpen en ik kan zeggen er is hierna een wereld met schitterende muziek voor mij geopend. Een aanrader derhalve! O ja, Crimson II is bijna net zo mooi.

DMJGH 2: Anekdoten - Vemod

In deze donkere dagen voor de kerst is het de hoogste tijd om eens een lekker donker plaatje te bespreken. In mijn zonnigste tijd in Brazilië heb ik grappig genoeg een hele rits indertijd oude en nieuwe donkere bands ontdekt. Bij Halley Discos heb ik op progrock gebied een heleboel gaten in mijn opvoeding/kennis op weten te vullen. Als één van de basisbands in de progrock leerde ik King Crimson kennen. Ik werd hierna gewezen op een stroming Zweedse bands waar Anekdoten deel van uit maakte (met o.a. Anglagard en Landberk) die uit dezelfde vijver visten.

Vemod betekent Verdriet in het Zweeds en het betreft hier dan ook geen opbeurend plaatje. De hoes lijkt op de debuutplaat van Black Sabbath, maar de muziek doet inderdaad meer aan King Crimson denken. Opvallend is de zeer nadrukkelijk aanwezige bas en de dubbele Mellotron. Eigenlijk draait de hele CD om sfeer en wel die van de melancholische soort.

Geopend wordt met een instrumentaaltje van ruim zeven minuten Karelia. Dit is een streek in Noord Zweden grenzend aan Rusland en luisterend naar dit nummer hoor ik Lapland. De sfeer is gezet en zang wordt niet gemist. Hierna volgt The Old Man & The Sea het eerste nummer met zang. Deze enigszins voordragende manier van zingen vereist enige gewenning, maar past prima bij de muziek. Hoogtepunt van het nummer is het instrumentale intermezzo na de zin "I challenged the storm", waar een wilde zee met hoge golven wordt weergegeven. Deze band kan werkelijk als geen ander beelden oproepen bij de teksten of titels.
Het volgende nummer is ook al geen lachebekje met een titel Where Solitude Remains en een regel als "I wander through this Barren Land". Zelfs binnen al dit treurige werk hoort een ballad en die heet Thoughts in Absence. "But life begins and ends with pain, my time has come now, this bird has flown" klinkt het vrolijk. Maar weer zo verschrikkelijk mooi en potentieel crematie materiaal.
Na de rustige ballad luiden boerderij achtige geluiden het volgende nummer The Flow in. Dit gaat na een minuut opeens over op een zeer eclectisch dansbaar ritme en volgt het meest uptempo nummer van de plaat.
Met de angst iets te snel te zijn gegaan, wordt vrijwel al het gas weer terug genomen voor de tweede instrumentaal van de CD Longing. Zelden is verlangen zo mooi uitgedrukt en weer geen deuntje voor tijdens de afwas, maar meer iets om even terug te denken aan je zware operatie, een aanstaand bezoek aan de tandarts of internist, of aanstaande trips naar Arabische lente landen.
Afgesloten wordt met Wheel. Een duet ditmaal met man en vrouw op zang in twee coupletten, waarna een bas-gestuurde break een hele mooie blaas-instrument solo inleidt.Na nog één couplet wordt langzaam opgebouwd naar een instrumentale apotheose die de plaat net zo treurig afsluit als zij begon.

Ik heb proberen aan te geven dat het allemaal vrij zwaar op de hand ligt bij Anekdoten. Dit kan leiden tot een zichzelf te serieus nemende band waar je live vrij depressief van naar huis gaat. Niets bleek echter minder waar. In 1999 sloot Anekdoten het Rio Art Rock festival af en hoewel ze pas rond twee uur 's ochtends op mochten ging de redelijk vermoeide zaal totaal plat. Een paar jaar later stonden ze in de boerderij met RPWL. Aangezien de laatste voor mij vooral een CD band is en Anekdoten een aantal CD's verder vrolijk was doorgegaan in de kunst van Melancholie was duidelijk wie de avond won. In Oktober zouden ze weer terug zijn, maar ziekte van een bandlid voorkwam dit. Hopelijk komen ze snel weer terug, maar wel in een donkere maand graag.

DMJGH 1: Enchant - Break

Verleden week las ik dat Nick d'Virgilio Spocks Beard ging verlaten, aangezien dat niet meer viel te combineren met andere verplichtingen (Cirque du Soleil). Van de week werd zijn opvolger al bekend gemaakt Ted Leonard voormalig zanger /gitarist van Enchant. En toen moest ik even terug in de tijd naar 1998. Ik kwam in de herfstvakantie een weekje terug naar Nederland vanuit Brazilië. Natuurlijk had ik op internet even mogelijke concerten gechecked en bleek het door mij net ontdekte Spock's Beard (DMJGH kandidaatje) in Tivoli te staan met als voor programma Enchant, die ik sinds hun debuut al kende. Daar gingen we dus naar toe, en waar we allemaal genoten van Enchant was SB iets te nerveus voor Hans en Michel maar dat is dus een andere bespreking. Wat ik maar wilde zeggen, wij kenden de link al tussen Ted Leonard en Spock's Beard, maar vonden Enchant toch een vooral lekkerder in het gehoor liggende band.

Enchant debuteerde in 1995 met A Blueprint of the World en ik twijfelde nog lang of ik die niet moest beschrijven voor DMJGH. Met bijdrages van Steve Rothery (Marillion) zette dit debuut Enchant gelijk op de kaart als veelbelovend hangend tssen progrock en metal. De stem van Ted Leonard is meteen herkenbaar en het debuut bleek jaren later nog steeds de basis voor hun live show.

Maar toch is voor mij de klassieker met daarnaast de meeste herinneringen Break. Het titelnummer begint zo overweldigend mooi, met een dreigende opbouw naar een meeschreeuwbaar gevoel van wanhoop over het breken van een relatie "Yeah we had all we could take, so it's over". Ik was dat jaar net gaan samenwonen met Josy, dus zat niet echt in de break sferen, maar kon de teksten met nuchtere kijk dat het afgelopen was wel waarderen. Als ik het goed herinner stond bij mijn eindejaarspoll 1998 Break bij de beste 3 nummers, mogelijk zelfs op één. Als ik het nummer nu weer hoor, sta ik nog volledig achter die keuze, beste Enchant nummer ooit.
Dit waanzinnig hoge niveau kan naturlijk niet over 58 minuten behouden blijven, maar gelukkig staat er nog een hele rits goede tot zeer goede nummers op de CD met als mijn favorieten: King , My Enemy, My Gavel Hand , maar eigenlijk ontlopen de nummers elkaar verder niet zo veel. Het mogelijke kritiekpuntje op Enchant is dan ook dat er veel in dezelfde richting wordt gespeeld. Zelden wordt het echt hard en snel of heel rustig en slepend. Maar daarmee niet gezegd dat een midtempo CD ook heel lekker kan wegluisteren.

In 1998 had ik een T-shirt gekocht met de Break hoes op de voorkant. Later heb ik verschillende keren reacties gekregen op dit shirt (van Marillion weekend in Minehead tot Arena in de Boerderij), dus er moet toch een zwijgende massa zijn die Enchant weet te waarderen. Leukste was nog dat zelfs één van de Zero Hour Tipton broers als Death Machine tijdens Headway ook nog zeer enthiosiast reageerde op mijn Break-shirt.
In 2005 zagen we Enchant voor het laatst als headliner op Headway (die andere Progpower in het voorjaar) in een schandalig lege P60. Break werd niet gespeeld, dus de teleurstelling was daar, maar zelfs zonder Break was dit een concert dat nog lang bij blijft. Live gewoon een hele sympathieke band en Ted Leonard zingt live geen noot minder dan op de plaat. Met het niews van deze week hoeft Spock's Beard zich dan ook geen zorgen te maken over het vervolg van hun loopbaan. Enchant aan de andere kant zullen we vrees ik niet meer gaan zien.

Yeah, There's silence when we Break, cause it's over.