DMJGH 5: Dio - Holy Diver

Deze moet je gehoord, gezien en gevoeld hebben, Nu we toch een breedbeeld tv en blu-ray speler hebben kon ik de verleiding niet weerstaan om bij de laatste CD bestelling ook de blue-ray Dio - Holy Diver Live toe te voegen. Deze opname stamt uit de 2005 toer waar het gehele album integraal werd gespeeld. De opnames komen uit Londen, maar zelf heb ik de show destijds met Sergio in de Effenaar gezien. En als je de beste zanger ooit met een goede band (Doug Aldrich, Rudy Sarzo, Simon Wright en Scott Warren) een klassieker van de buitencategorie laat spelen, dan kan er natuurlijk weinig mis gaan en dat gebeurt dan ook niet. Naast het Holy Diver album staan er nog verschillende nummers uit de catalogus van Rainbow, Black Sabbath en Dio op de setlist, maar laat ik het hier bij het album zelf houden.

In 1983 kwam Dio met zijn eigen band ijzersterk terug na zijn vertrek uit Black Sabbath. Drummer Vinnie Appice kwam mee van Black Sabbath en bassist Jimmy Bain was bekend van Rainbow. Op gitaar was daar opeens een nieuwe held: de tot dan toe vrij onbekende Vivian Campbell. Na een hoofdrol op de eerste Dio LP's verscheen hij later bij The Riverdogs, Whitesnake en Def Leppard. Bij elkaar duidelijk een band uit de eredivisie van de traditionele hard rock.

Stand up and Shout! Dio wist altijd dat een album met een snelle knaller het lekkerste op gang komt. Dit nummer heeft de live set lang gevuld omdat het iedereen bij de kladden neemt en goed door elkaar schudt. En opstaan en meeschreeuwen natuurlijk. Hierna opent een dreigend keyboard intro de titeltrack Holy Diver. Dit zware mid tempo nummer laat de stem van de heavy metal schitteren. Zelfs live met zijn begin zestig jaar nog steeds goed voor kippenvel. De volgende nummers Gypsy en Caught in the Middle zijn nooit echte live klassiekers geworden, maar blijken nu de tand des tijds goed doorstaan te hebben. Dit is een voordeel van het spelen van traditionele Heavy Metal, de nummers zijn tijdloos. Powerballads zijn rustige openers, die over het algemeen stevig kunnen omslaan om vervolgens vlak voor dan wel helemaal aan het einde weer terug te vallen op de rustige melodie van het begin. Don't Talk to Strangers is misschien wel het beste Dio nummer ooit, al was het maar om mee te bleren met de women, 'cause they only bring you Down. Tevens is dit een standaard voor powerballads die nooit meer ge-evenaard gaat worden.

Kant B opent met het weer wat zwaardere Straight Through the Heart, waarna Invisible de ballad van het album is, met natuurlijk wel een versnelling tot stevig na een kleine minuut. Rainbow in the Dark heeft mij altijd in de war gebracht. De overheersende keyboards  maken dit een commercieel aandoend deuntje. Maar op de één of andere manier zit hier toch een heerlijk gevoel in en hoorde het live gewoon bij de standaard set waar het publiek zo lekker op en neer kon springen. Afsluiter is het bereheavy Shame on the Night. Een slepende beuker overvleugeld door de goddelijke stem.

We zijn nu bijna 30 jaar verder en luisteren naar dit album blijft nog steeds een heel nuttig besteed uurtje. Aandachtig Kunst opnemen werkt namelijk rustgevend, inspirerend, geestverruimend en relaxend. Dio was de grootste en het weerzien op blu-ray doet beseffen dat we hem nog steeds missen. Dio zou nog steeds de meeste bands wegblazen op welk festival dan ooit. Live zullen we hem blijven missen, maar op LP, CD en nu ook blu-ray zal hij regelmatig tergkomen.
\m/   \m/

Tune - Lucid Moments

Polen: het nieuwe Scandinavië? Niet zo lang geleden kwam er wel heel veel goede muziek uit Scandinavië. Dit varieerde van melancholische progrock (Anekdoten, Landberk) via opwindende progmetal  (Pain of Salvation, Leprous) tot interessante extreme bands (Opeth, Arcturus, Edge of Sanity) Ondertussen bespeur ik daar enig verval, nu de progrockers niet meer bestaan of zich niet verder ontwikkelen, de progmetallers soms hun niveau verliezen en de extremisten minder extreem worden of ophouden te bestaan.

In Polen is dezelfde variatie aanwezig, al heb ik de extreme hoek daar altijd gelaten voor wat het was (Behemoth, Vader). Het debuut van Riverside op Progpower was er één om nooit te vergeten en op de Loreley waren ze nog steeds groots afgelopen zomer. Hiernaast heb ik ondertussen een aardige verzameling Poolse CD's opgebouwd vooral in de melancholische hoek sterk vertegenwoordigd wat ongetwijfeld iets met het politieke dan wel dagelijkse klimaat te maken heeft. Aanraders o.a. Quidam, Ankh, Satellite, After, Osada Vida, Love de Vice en vooral Disperse. Deze week heb ik er twee hele goede Poolse bands bij ontdekt. Acute Mind voor lekkere Progmetal en in de triestere hoek het hier afgebeelde Tune met Lucid Moments.

Wat onmiddellijk opvalt bij de samenstelling van de band is dat de pianist Janusz ook nog accordeon bespeelt.  Dat is natuurlijk schikken geblazen, want bij een accordeon denk ik aan Manke Nelis, Frans Bauer, de Roemenen bij het treinstation of 'Allo'Allo. Kortom allemaal wansmaak al was 'Allo 'Allo wel leuk. Dus listen very carefully I shall say this only once: de accordeon werkt. Om te beginnen betwijfel ik of ik het gehoord zou hebben, had ik het niet van tevoren geweten dat er een mee trekt. De accordeon wordt voornamelijk gebruikt in plaats van keyboards, om droevige uithalen neer te zetten.

Verder is dit gewoon een heel erg goede CD. Goede gitaristen groeien in Polen blijkbaar aan de boom, want er wordt weer lekker op los gescheurd op de juiste momenten. De zang heeft een accent maar gaat van rustig naar dramatisch schreeuwend. En de rest is de rest dus in orde. Enige minpuntje is dat ze het nodig vonden om gesproken stukken toe te voegen. Die voegen niets toe, maar storen alleen ook wegens de duidelijk hoorbare geforceerde uitspraak.

Ik maak wel eens plannen over festivals en zo, die ik vervolgens nooit uitvoer. Maar vlak voor de EK een Prog Polen dag lijkt mij wel wat. Houdt deze pagina in de gaten voor nieuws (of niet).

Dark Suns - Orange

Wanneer je een jaaroverzicht van de beste CD's van het afgelopen jaar publiceert, weet je één ding zeker. Binnenkort koop ik een nieuwe CD die eind afgelopen jaar is uitgekomen en mijn jaarlijst makkelijk had moeten halen. Nou daar is die dan: de nieuwe Dark Suns - Orange.

Ik heb hun vorige CD ook, maar ken die niet echt goed. Wel weet ik dat ik verschillende keren dat mijn iPod op random stond en zij voorbij kwamen ik even moest kijken wie dat waren. De vorige CD was nog wat meer progmetal, maar nu waaien ze werkelijk alle kanten op. Ik hoor Hammond orgels, wilde zang, een mooi rustgevend instrumentaaltje, meerstemmige refreinen, hysterische blazers, werkelijk van alles.
Een mix tussen de latere Pain of Salvation, King Crimson, Green Carnation, Somnambulist en toch ook  Leprous/Ihsahn  lijkt mij de lading redelijk te dekken.

Enkele jaren geleden stonden ze als voorprogramma van Pain of Salvation in de Boerderij, maar toen was ik op reis. Op Progpower waren ze in 2006 aanwezig, al weer een jaar waar ik niet bij kon zijn. Kortom ik heb ze nog nooit live gezien. Mocht ik die kans dit jaar krijgen dan ga ik vooral deze CD en zijn voorganger heel veel draaien en zie ik een live hoogtepunt 2012 zeker tot de mogelijkheden behoren.

Mijn tip aan mijzelf, vooral heel veel draaien deze heerlijk afwisselende CD en een aanrader voor de avontuurlijker ingestelde lezers. 

De Beste Tien: Progmetal CD's van 2011

Mensen kunnen soms in de war raken en denken dat mijn progrock toptien ook gelijk mijn favorieten van het jaar zijn. Dat is natuurlijk niet zo, want de lijst hieronder geeft een overzicht van de beste progmetal CD's van het jaar. Zoals de kenners van mij zullen begrijpen staan hier een aantal platen tussen die helemaal mijn speler niet uitkwamen de weken na verschijnen. Het vreemde aan het goede progmetal jaar 2011 was, dat er wel erg veel tegelijk uitkwam in de maanden September en Oktober. Hierdoor heb ik enkele CD's te laat gekocht om voldoende te kunnen draaien. Dus ook hier geldt weer de toptien is een moment opname, over een half jaar kan het er weer heel anders uitzien. Bovendien komt de erg goede EP van Cynic niet in aanmerking, omdat het slechts drie nummes betreft. Genoeg gezeurd de tien is:

10.  Pain of Salvation - Road Salt Two.
Ik weet niet meer goed wat ik met ze aan moet. Ze mogen de veters van hun eerste vier klassiekers al lang niet meer strikken. Toch klonk dit weer aardig en staan er enkele goede nummers op. Ik hoop op 12 maart een live kans aan ze te kunnen geven, dan weet ik beter of we op de weg terug zijn dan wel definitief Queensryche achterna.

9. Opeth - Heritage
Ik vond Opeth juist zo goed voor de harde kant van Opeth. Nu wordt er niet meer gegrunt, staan er nog wel mooie nummers op de CD, maar is hard/zacht veranderd in rustig/rustig. Natuurlijk nog wel in Hardrock stijl gemengd met oude progrock plus de mooiste hoes van 2011, dus een toptien plek blijft terecht.

8. Wolverine - Communication Lost
Hij greep me totaal maar liet me toch weer ietsje los. De nieuwe Wolverine is vooral mooie luistermuziek, en zeker heel mooi mochten ze op Progpower 2012 verschijnen. Heel goed, maar er mist iets. Misschien mijn nieuwe koptelefoon eens opzetten en met de teksten meelezen.

7. Dream Theater - A Dramatic Turn of Events
Drummers en drumsolo's, totdat Tiago zijn carriere begon zou het mij jeuken. Toen Mike P Dream Theater verliet was ik dan ook niet zo aangedaan. En wat blijkt de nieuwe CD is weer gewoon een hele goede Dream Theater CD. Niet de beste, niet de minste, gewoon een degelijke middenmoter. Het bewijs dat alleen het vertrek van een zanger of gitarist fataal kan zijn binnen mijn smaak.

6. Leprous - Bilateral
Typisch voorbeeld van te laat gekocht en te weinig gedraaid. Ik kan nog geen nummer meezingen dan wel neurieën. Wel hoor ik steeds de klasse van deze band. Blijven draaien en hopen op een bezoek aan Dynamo op 13 januari.

5. Subsignal - Touchstones
Weer waren ze live nog iets beter, maar ook op CD een blijver. Alles klopt en met de beelden van Progpower vrijdag avond nog vers in het geheugen een leuke nieuwe band voor de jaren tien. 

4. Arch / Matheos - Sympathetic Resonance
Heel veel van verwacht want eigenlijk de nieuwe Fates Warning met oude zanger. Deze CD heeft nog meer tijd nodig dan de rest van mijn toptien en kan rustig blijven stijgen naarmate de tijd verloopt. De EP uit 2003 was sneller te behappen, maar een klassieker in de dop.

3. Cynthesis - DeEvolution
Ik kan het met Andy Stroud FM eens zijn wat betreft de Tipton broers. Altijd zeer geslaagd. Of het nu instrumentaal (nog te kopen nieuwe band) met Death Grunt (Death Machine), zeer heftig overweldigend (Zero Hour) is, altijd absolute topkwaliteit. Nu terug met oude Zero Hour zanger en ex Enchant drummer de verrassing van het afgelopen jaar. De bekende Zero Hour riffs en loopjes op iets lager tempo gemengd met die grandiose stem met nog een vervolg verwacht in 2012. Soms kan het niet op (misschien een uitnodiging voor Progpower 2012?).

2. Redemption - This Mortal Coil
Ik heb de CD al beschreven, het concert al beschreven en de emotie achter dit album al uitgelegd. Misschien niet hun beste album, maar met zoveel kwaliteit die elk album vast staat voor mij de beste band van het nieuwe Millenium. Death , Where is Your Victory!!!

1. Haken - Visions
Iets nieuws krijgt altijd bonuspunten. Maar als iets nieuws in 2010 gewoon in 2011 een opvolger uitbrengt die net zo goed, zoniet nog net iets beter is, dan hebben we het over de ontdekking van de afgelopen vijf jaar. Niets te zeuren over de zanger, de hoempa deuntjes, of te lange nummers. We hebben er een band van de buitencategorie bij. Op naar Ittervoort.

De Beste Tien: Progrock CD's van 2011

2011 is al weer een heel goed jaar geweest voor de progressieve rock. Ik zag enkele hele goede tweede CD's, nieuwe albums van toppers uit de jaren tachtig, die vrijwel allemaal harder zijn dan hun roots en zelfs nieuw werk van enkele jaren 70 dino's die echter mijn lijst niet hebben gehaald (Yes, VDGG). Het leukste zijn natuurlijk nieuwe ontdekkingen en die hebben ook mijn lijst gehaald. Zoals gebruikelijk bij mij sterke Engelse overheersing, al kwamen twee Duitse bands Toxic Smilee en Invertigo erg dichtbij. Nederlandse bands weten mij nog steeds niet echt te overtuigen en zijn wederom afwezig. Kortom genoeg tips om op te sommen, dus hierbij mijn lijst die verrassend genoeg met nummer 11 begint.

11. DeeExpus - The King of Number 33
Deze CD hoort in mijn top tien, maar heb ik pas twee weken binnen, dus nog niet genoeg gedraaid. Beïnvloed door Porcupine Tree op hun debuut (PTTee) komt de tweede CD soms weer met PT riffs aanzetten. Het titelnummer duurt zo'n 24 minuten en beslaat dus het halve album. Opvallend feit dat Mark Kelly (Marillion) op toetsen meespeelt en duidlijk de Fish tijd doet herleven. Hij lijkt opgelucht niet alleen maar pianoballads van Hogarth te hoeven ondersteunen.

10. Credo - Against Reason
Goede Neo prog uit Engeland. Niet zo sterk als zijn voorganger, maar toch wel weer erg vertrouwd klinkend. Extra aandacht voor goede gitarist. Helaas live gemist op IO Pags festival, anders wellicht hoger in de lijst.

9. Discipline - To Shatter all Accord
Voor mij nieuwe band uit de jaren negentig. Brachten dit jaar een live CD uit, die ik wel waardeerde en aan het eind van het jaar zelfs een nieuw studio album. Excentrieke prog met links naar VDGG en King Crimson. Niet te makkelijk voor iedereen, maar wordt iedere draaibeurt beter.

8. Arena - The Seventh Degree of Separation
Nieuwe zanger, nieuw elan. Veel korte nummers van rond de vier minuten en belangrijker steviger geworden. Was altijd al een stabiele band met regelmatig goed nieuw werk. Na vijf jaar een goed hard vervolg. 

7. Comedy of Errors - Disobey
Uit Schotland, schenen in de jaren tachtig al te bestaan. Had ik nog nooit van gehoord, erg lekker in het gehoor liggende Neo prog. Staan begin februari met Credo in Londen. Kijken of ik daar een werk-vlieg-tuig-ticket-kortings-actie voor kan gebruiken om dit mee te maken.

6. Sean Filkins - War and Peace & Other Short Stories
Vorig jaar zag ik hem met Yvon in Stroud met de Lee Abraham Band. Wat vooral opviel was zijn lange haar met brede scheiding en niet al te overtuigende stem. Nu een solo debuut wat elke verwachting ver overstijgt. Hele goede nummers, stevig gitaarwerk en ook een prima afwisselende stem.

5. Pallas - XXV
Zoals ik begin dit jaar al schreef uit de oude Pallas zijn nu twee bands ontstaan. Alan Reed voor het rustiger werk en Pallas dat de harder kanten opzoekt, mede wegens de mogelijheden van de nieuwe zanger. Voor mij hun beste CD in jaren en live maakten ze het ook helemaal waar.

4. Cosmograf - When Age has Done it's Duty
Voor mij nieuw soloproject uit Engeland, maar bleek al de derde CD te zijn. Met behulp van een groot arsenaal bekende namen uit de Britse scene een hele mooie CD met seventies gevoel. Verrassende ontdekking van het jaar die helaas moeilijk live op de podia te zien zullen zijn.

3. Pendragon - Passion
Normaal altijd goed voor een topnotering valt een derde plaats zelfs wat tegen. Dat komt niet door de sterke opening, waarin zelfs gerapt wordt. Na het beste en langste nummer halverwege, This Green en Pleasant Land, lijkt de CD iets terug te vallen Maar wegens de samenstelling met zang, gitaar en begeleiding die zeer vertrouwd klinkt toch nog in de top drie. Titel van beste prog band uit de jaren tachtig alweer waargemaakt.

2. Anubis - A Tower of Silence
Net beschreven op mijn blog, vind ik dit nog steeds een heerlijke CD. Er zit een apart jaren tachtig pop sfeertje door hun prog verweven, wat de muziek toegangkelijk maakt. Hopen op een bezoek aan Nederland, al blijft Australië wat ver.

1. Dec Burke - Paradigms & Storylines
Nadat Darwin's Radio voor mij de verrassing van 2009 was, besloot Dec op het solopad te gaan zonder dat ik ze ooit had gezien. Gelukkig blijkt Dec Burke solo niet veel onder te doen voor Darwin's Radio. Lekker stevige gitaar over poppy prog, dat zo een groot publiek verdient. In Classic Rock presents Prog vertelde hij dat een show in Londen slechts 60 bezoekers opleverde. Dat geeft de burger geen moed voor een Europese toer. 2012 het jaar van Hannibal en de bergen, mocht hij niet langskomen, dan gaan we gewoon in Engeland kijken. Absolute top artiest.

DMJGH 4: Lillian Axe - Love & War

Melodic Hardrock is ook weer zo n genre waar de grenzen moeilijk te bepalen zijn. In de nieuwe publicatie Classic Rock presents AOR wordt alles vrolijk door elkaar gehusseld. Voor iedereen die 30 jaar terug in de tijd wil, en in de jaren tachtig van Hardrock hield waarschijnlijk het leukste blad down memory lane. Ik weet zelf nog dat vroeger een duidelijk onderscheid bestond tussen Melodic Hardrock en AOR, maar in het nieuwe blad wordt alles tegelijk onder de noemer AOR besproken. Zo komen we op de laatste covers Bon Jovi en Mötley Crüe tegen. Bands die 25 jaar terug toch iets steviger waren dan de typische AOR bands als Toto, Foreigner, Journey, Reo Speedwagon etc.
Voor mij herken je een Melodic Hardrock band o.a. aan de volgende kenmerken: Sterke melodieën, goede zanger, goede solo's (vooral gitaar, kan ook keyboards zijn) veel haar in de jaren tachtig, lekker fotomodel op de hoes, een zoete ballad, opzwepende opener, een aantal dubbelzinnige teksten, een paar snelle, mid-temp en rustige nummers en altijd een goede produktie. Toppers in het genre zijn of waren Def Leppard, Harem Scarem, TNT, Angel, Ratt, Guiffria en House of Lords. Eén band stak er voor mij in de jaren tachtig en negentig al boven uit en heeft na een succesvolle reunie de laatste paar jaar ook al weer drie hele goede CD's uitgebracht: Lillian Axe. Ooit hadden ze met Promised Land een klein hitje in Nederland, maar toen ze een jaar later in het Paard stonden speelden ze dat doodleuk niet omdat op de nieuwe CD ook al ballads stonden.  Hierbij dus de klassieker van de beste melodic hardrock band ooit.
Love & War voldoet aan alle eisen die ik hierboven opsomde. De hoes is al zeer veelbelovend en ik hoop dat AOR haar ook eens opzoekt in de rubriek waar zijn de hoesmodellen gebleven. Indertijd hadden ze veel haar en de nummers die er moeten zijn staan erop. Openen met het imponerende titelnummer dat na rustig intro zeer aanstekelijk verder rockt. In she likes it on top gaat het tempo omhoog, waarna de ballad Diana weer rust brengt. Down on You is aanstekelijk mid-tempo, waarna in The World Stopped turning een eerste klassieker van de Melodic rock voorbij komt. Openend als ballad, wordt het een traag slepend nummer, dat de volle stadions had verdiend die er helaas nooit kwamen. Op kant twee wordt het hoge niveau aangehouden met Ghost of Winter, een tweede klassieker op de plaat. My Number heeft weer een dubbelzinnige tekst op sneller ritme, waarna echt uptempo volgt in Show a Little Love. Fool's Paradise heeft weer een heerlijk ritme, en is geloof ik indertijd gebruikt voor een aflevering van Miami Vice. Op het afsluitende Letters in the Rain wordt nog een keer alles uit de kast gehaald met een heerlijk meezingende melodie.
Ik heb voor dit album gekozen, maar eigenlijk doet geen enkel Lillian Axe album hier veel voor onder. Ik weet nog dat de Aardschok het ooit over de Pink Floyd van de Hard rock had, en wanneer je rustig naar dit album luistert begrijp je precies wat ze bedoelden. Natuurlijk heeft Lillian Axe nooit de erkenning gekregen die ze verdienen. Ik kijk nog steeds elke paar maanden op hun site of er al tour plannen voor Europa zijn, maar vooralsnog slechts korte tourneeś door de VS. Wie wil weten waar Melodic Hardrock voor staat moet dit album eens beluisteren. Aanstekelijk lekker.

De Tien Beste: Live concerten 2011

Vandaag weer een triest moment, aangezien ik dit weekend ziek op bed lag en gisteren niet ben gaan werken heb ik te lang getwijfeld of ik toch zwakjes richting P60 zou rijden of niet. Net gebeld hoe laat Cynic vandaag op zou komen, bleek er maar één voor programma te staan (LoM vermeldde er twee net als in de Baroeg) en komen ze over tien minuten op. Dat redde ik dus niet meer. De lange lijst van gemiste topconcerten 2011 wordt zo afgesloten met mogelijk de grootste misser van dit jaar Cynic die een mix van hun twee CD's plus de laatste EP in zijn geheel speelt.

Andere hoogtepunten waar ik niet bij was wegens werk-reizen, feesten, verjaardagen, of te grote clustering van concerten in hele korte tijd geven een indrukwekkende lijst: In de Boerderij o.a. Pendragon Weekend (één week na Marillion weekend te veel van het goede thuis), Arena, IOEarth/Credo, Steven Wilson, Riverside. Hiernaast miste ik Fates Warning (2 maal), Roger Waters met The Wall, Jason Beckerfest, Myrath in de Baroeg, Marillion in het Paard, Opeth/Pain of Salvation in 013 en Evergrey in Rio en de eerste Fused Festival in Lydney en High Voltage in Londen. Kortom een hele mooie jaarlijst had ik ze allemaal kunnen zien. De grote verrassing is echter dat mijn top tien van concerten die ik wel gezien heb laat zien dat deze bands echt op hun piek hadden moeten zijn om mijn jaarlijst te halen. 2011 een wereldjaar op concertgebied.

10: Subsignal - ProgPower Baarlo30 september
Live toch weer net even steviger dan op CD en heel pakkend. Bleek Seventh Wonder ver de baas met afwisseling, zelfvertrouwen en die goede stem live.

9: Marillion - Port Zelande 27 maart
Na een redelijke vrijdagavond waar Holidays in Eden integraal werd gespeeld en weinig toegiften viel de zaterdag meer dan een beetje tegen met heel veel slappe hap (als ik Mark Kelly nu op DeeExpus mee hoor spelen en Pete Trewavas in Transatlantic steviger hoor rocken lijkt mij duidelijk dat Hogarth alleen Marillion de verkeerde veel te softe kant opstuurt). De zondag maakte weer veel goed en toegegeven Hogarth klonk ook wel weer aardig.

8: Anacrusis - Alcatraz Metal Festival Deinze 27 augustus
Deze band heb ik twintig jaar geleden gemist. Enkele jaren geleden alles op hun website gehoord en bleek grandioos te zijn. Live werd alles ook goed weggezet, al was de presentatie voor hun mogelijk laatste optreden ooit wel erg weinig enthousiast.

7: Grey Lady Down - Mattfest Kingston Upon Thames 4 juni
Matt is een wereldgozer. 7 progbands als verjaardagfeestje! lang zal die leven! Voor mij veel nieuwe bands met als uitschieter Grey Lady Down. Neo-progband die na tien jaar weer bij elkaar zijn gekomen dit jaar. Met leden van o.a. Darwin's Radio bleek dit gewoon lekkere Engelse Neo-prog te zijn. Niets meer niets minder, dus CD's halen na afloop.

6: Pallas IO Pages festival Zoetermeer 15 april
In een veel te lege zaal was Pallas terug, en hoe! Na de split hebben we nu Alan Reed solo emotioneel en gevoelig (ook op Mattfest) plus Pallas dat met nieuwe zanger duidelijk meer de hardrock kant is opgegaan. Dit jaar zijn verschillende bands uit de jaren 80 met een nieuwe CD gekomen die harder is dan hun verleden doet vermoeden. Bij Pallas is dit zeer geslaagd geweest en bleek Mackie live ook een goede zanger te zijn. Hier stond een rocker en geen pilaar die we bij bands uit NL/DE helaas veel te vaak tegenkomen.

5: Haken Night of the Prog Loreley 9 juli
Ze staan niet in mijn lijst. maar waren wel heel erg goed. Dream Theater was hoofdprogramma en heeft ons doen besluiten dat we daar toch weer wat vaker heen moeten gaan. Het punt is dat opener van de dag de beste nieuwe band van de afgelopen vijf jaar bracht: Haken. Met een iets langere set dan vorig jaar op Progpower was ik weer erg onder de indruk van deze afwisselende band. Een zanger in rode broek met zonnebril die gaat staan grunten is sowieso al een optisch hoogtepunt van het jaar. Verschrikkelijk goede nummers en de twee toen nog onbekende nummers klonken ook goed. Ittervoort here we come.

4: Fish: Boerderij Zoetermeer 14 mei
Akoestisch met gitaar en keyboard dus ik wist niet wat er ging komen. Om te beginnen was Fish beter bij stem dan ik hem de laatste tien jaar heb gezien. Verder is zijn humor altijd een verademing (zie pilaren NL/DE hierboven). Als hij vervolgens verzoeknummers gaat spelen en de lijst vrolijk manipuleert krijgen we opeens wel een set met vier nummers van Fugazi, naast heel veel van zijn sterke solo debuut. Alles sfeervol vertolkt een wereld avond. Zo kwam ik in 2011 tot de verrassende conclusie Fish live is leuker dan Marillion live (al schenen die in het Paard wel weer erg goed te zijn geweest).

3: Redemption: Progpower Baarlo 2 oktober
Als je favoriete band van de afgelopen tien jaar voor de tweede keer in hun bestaan naar Nederland komt om het leukste festival ter wereld af te sluiten dan zijn de verwachtingen wat hoog gespannen. Wanneer ik ook nog eens emotioneel gegrepen ben door het verhaal achter de laatste CD en de band misschien wel de beste epic uit de progmetal in haar repertoire heeft staan verwacht je dan niet al gauw te veel. Wel dus bleek. De set was te kort want ik hoop op minstens twee en een half uur, geen Sapphire!!!, en de bassist staat in de hitte met een hoodie op zijn hoofd??. Toch was Ray Alder redelijk goed bij stem, kende hij de meeste teksten en zijn de nummers die wel gespeeld werden van een heerlijke hardheid doorspekt dat vijf kwartier headbangend zo om zijn. Goed genoeg voor een derde plaats maar eerlijk blijven, niet zo goed als ik had gehoopt.

2: Crimson Glory: De Boerderij Zoetermeer 28 april.
Ik weet nog dat ik rechtstreeks van Schiphol kwam en tijdens het tweede voorprogramma binnenkwam. Hier zou ik nooit meer spijt van krijgen, want de verrassing van afgelopen jaar. 22 jaar na de beste Aardschokdag ooit waren ze terug in Nederland. Na het overlijden van Midnight heeft de band een nieuwe zanger die werkelijk precies hetzelfde klinkt. Ze zien er heerlijk jaren tachtig uit en besloten zeer verstandig om alleen de eerste twee CD's te spelen. maar die worden dan ook helemaal gespeeld en dus inclusief alles wat zo goed was aan Crimson Glory: Snelle Red Sharks, strijdvaardig Valhalla,  Mysterieus Dragon Lady, bezwerende Azrael, of het dreigende Lost Reflections. Deze laatste werd zeer mooi gezongen met masker en opgedragen aan Midnight. Mijn hoogtepunt bestond uit Burning Bridges de powerballad, maar dicht gevolgd door alle andere nummers. Moeten we zeker weer gaan zien mochten ze terug komen en dan wel met Hans en Magchiel graag.

1: Psychotic Waltz: Melkweg Amsterdam 18 maart
Ze zijn terug!!! de beste liveband van de jaren negentig is weer terug in de originele samenstelling. Volgens mij schreef ik de volgende dag al gelijk dat niemand dat meer ging overtreffen dit jaar op het progwereld forum en dat is dan ook niet gebeurd. Meteen ook Progpower gevraagd om ze weer een ouderwetse twee uur durende show te geven Psychotic Waltz is misschien toch wel het beste wat ik ooit live heb gezien (al weet iedere liefhebber dat je bands niet kunt vergelijken). Ik heb ze in ieder geval nog nooit zien tegenvallen of een slechte CD zien uitbrengen, ja Mosquito is ook een hele goede CD. Hoogtepunt was ook dat Hans net fit genoeg was om naar de Melkweg te rijden en vlak voor aanvang binnenkwam en naar voren kon Nu ze terug waren, was ik vooral benieuwd of de magie er nog was. Nou die bleek er nog te zijn. Met de nadruk op hun ijzersterke debuutplaat kwamen de andere CD's ook allemaal aan bod.Voor mensen met enig gevoel voor mooie teksten hierbij het eerste couplet en door de kenners meegebrulde refrein van het nummer Morbid. Veel mooier zullen ze nooit meer gemaakt worden qua tekst dan wel muziek:
Roses that you bring
Give to one another
I don't know why
they're dying for your love


In love we sacrifice them
how morbid, how morbid
and now our graves surround them
how morbid how morbid