Showing posts with label De Beste Tien. Show all posts
Showing posts with label De Beste Tien. Show all posts

Tuesday, 25 December 2012

10 best shows of 2012

Time again to write down what blew me away during the past 12 months. On the CD front I have to relisten, review and order somewhat more, but on the live front it is pretty clear to me. What was really good this year, or in some occassions even an historical evening in the history of progmetal. Unfortunately the list of missed shows is, if possible, even bigger. Due to travelling, too many shows in a short period, other obligations and excuses I missed an impressive list. Some names that spring back to mind are Sean Filkins (due to Day Six cancellation), Marty Friedman, Savage Messiah, Flying Colors, Iced Earth and Evergrey the night before flying to Buzios and Fates Warning in Uden. But still the below list shows that I hardly can complain on the 2012 live scene especially given the fact that Leprous got stuck on place 11 only, so Are you ready to Rock!?!
10. Gorod /Exivious - Patronaat Haarlem April.
So I went alone for a night of Technical Death Metal in Haarlem. I already saw and liked Obscura some years ago and Spawn of Possession got great reviews. Both were pretty good, but the two opening bands were highlights for me. The Dutch part of Cynic instrumental Exivious played a very good show with these jaw dropping licks. Than Gorod was the surpise. I had one of their albums, which is good enough but seeing and feeling them live was so much better than the CD.  Together with Gojira they managed to change this year my view on French Metal.
9. Pendragon - Boerderij Zoetermeer May.
The choice was between the Erasmus football tournament evening with music, friends  and beer, or Pendragon in de Boerderij. Following my rule music over football I was not disappointed. Pendragon always are a guarantee for a long show of epics and this evening was not different. great band, great show, never get enough of them.
8 Rob Lamothe - Q-bus Leiden May.
The music turned singer songwriter style, the guitars are acoustic, the support band is modestly present, but the voice is still there. Obviously moved by presence of both son and daughter on stage Rob Lamothe passed through his career with a smile on his face. Highlight the performance on demand from old Riverdogs classics, where lyrics came from deep down his memory, or the audience.
7. Kyrbgrinder - Musicon Den Haag, May.
The surprise of the year. I learned about this show a few days in advance, knew the band around Threshold drummer existed, but none of their music and the steaming hot Musicon (it was the hottest weekend of the year so far) was jumping with the modest audience up and down to the very lively set.
Guitars and bass were very technically gifted and the music rocked, while performance was the biggest surprise. Progpower should appreciate this show.
6. Alarum / Shattered Skies - Progpower Baarlo October
Speaking of Progpower I only could see the Friday and Saturday shows this year and these bands were to me the highlight. Irish Shattered Skies due to their technical blend of heavy metal and enthiusiastic performance, while Alarum were already on CD one of 2012 surprises to me. Not overly impressed previous time I saw them at PP, they now caught me in a storm and gazing amazed was the main position I stayed in. Definitely one of the better guitar duos to walk heavy territories nowadays.
5. Galahad - De Pul Uden September
What a year for Galahad fans. Two new studio albus a live CD/DVD from the 90's a book underway and a glorious return to Dutch stages. At least to me it was glorious. With only Battle Scars being released at the time, main focus on that album. Their take no prisoners blend of prog with punky guitars, or dance trance influences is not appreciated by all, but for those who get it at least we had a blast! Seize the Day could make them sooo big, if only.
4. Headspace / Haken - Boerderij Zoetermeer September.
So here we had the best the UK offered us the last years in progmetal terms playing together in de Boerderij, so a home match. Great performances, great shows and I had a great time. They just don't make it to the top three since both bands played on complete CD integrally, so much for any surprises in the setlists. Performances at level with the material, hoping for new releases of both bands soon.
3. Saxon - Patronaat Haarlem December.
Arriving at the top three I noticed that I prefer shows from bands with a long back catalogue who can surprise and disappoint you with the song played, or not. Not a regular visitor of Saxon shows I so much appreciated going back in time to the music that got me started into metal. So many classics and only one show, so I did miss some of my favorites, but appreciated the setlist and performance which after all these years, still passing the feeling of just getting out there to have a great time.
2. Lillian Axe - Tahiti Amsterdam September.
Definitely the right band at the wrong place. Hidden way behind Central station my favrite melodic rock band played for a ridiculously empty hall some of the greatest Classics ever written. Much heavier than expected this show was one to remember. Basically having all their albums on LP or CD they could play to me for hours. Musically beyond any doubt now downers during the show. If only they would have added their best recent song  "Under the Same Moon" they might have taken the number one spot. Doubt if they ever come back with these audience numbers, but defintely hoping for it to happen.
1. Fates Warning - HSBC Hall Sao Paulo April
I do travel a lot for work and sometimes to Brazil. In March Fates Warning played Uden and I was in Brazil, missing out sadly. By chance I had t go back there in April when FW finished their tour in Sao Paulo supporting Queensryche. This turned out to become a historical night, mainly due to the fighting in the Queensryche camp, but also on the Fates Warning front. The hall had a few thousand people in, the sound was perfect and ike Portnoy guested on drums. Together enough ingredients fr my number 1 spot. Queensryche as closing act was also not to bad, since playing songs from all their albums, so also the good ones until 1994. I did see Fates Warning again in roermond in November, but where the setlists was longer and possible hldig more surprises the historical impact was less. Next year a new CD from them and ffinally a headline slot at Progpower?

Tuesday, 3 January 2012

De Beste Tien: Progmetal CD's van 2011

Mensen kunnen soms in de war raken en denken dat mijn progrock toptien ook gelijk mijn favorieten van het jaar zijn. Dat is natuurlijk niet zo, want de lijst hieronder geeft een overzicht van de beste progmetal CD's van het jaar. Zoals de kenners van mij zullen begrijpen staan hier een aantal platen tussen die helemaal mijn speler niet uitkwamen de weken na verschijnen. Het vreemde aan het goede progmetal jaar 2011 was, dat er wel erg veel tegelijk uitkwam in de maanden September en Oktober. Hierdoor heb ik enkele CD's te laat gekocht om voldoende te kunnen draaien. Dus ook hier geldt weer de toptien is een moment opname, over een half jaar kan het er weer heel anders uitzien. Bovendien komt de erg goede EP van Cynic niet in aanmerking, omdat het slechts drie nummes betreft. Genoeg gezeurd de tien is:

10.  Pain of Salvation - Road Salt Two.
Ik weet niet meer goed wat ik met ze aan moet. Ze mogen de veters van hun eerste vier klassiekers al lang niet meer strikken. Toch klonk dit weer aardig en staan er enkele goede nummers op. Ik hoop op 12 maart een live kans aan ze te kunnen geven, dan weet ik beter of we op de weg terug zijn dan wel definitief Queensryche achterna.

9. Opeth - Heritage
Ik vond Opeth juist zo goed voor de harde kant van Opeth. Nu wordt er niet meer gegrunt, staan er nog wel mooie nummers op de CD, maar is hard/zacht veranderd in rustig/rustig. Natuurlijk nog wel in Hardrock stijl gemengd met oude progrock plus de mooiste hoes van 2011, dus een toptien plek blijft terecht.

8. Wolverine - Communication Lost
Hij greep me totaal maar liet me toch weer ietsje los. De nieuwe Wolverine is vooral mooie luistermuziek, en zeker heel mooi mochten ze op Progpower 2012 verschijnen. Heel goed, maar er mist iets. Misschien mijn nieuwe koptelefoon eens opzetten en met de teksten meelezen.

7. Dream Theater - A Dramatic Turn of Events
Drummers en drumsolo's, totdat Tiago zijn carriere begon zou het mij jeuken. Toen Mike P Dream Theater verliet was ik dan ook niet zo aangedaan. En wat blijkt de nieuwe CD is weer gewoon een hele goede Dream Theater CD. Niet de beste, niet de minste, gewoon een degelijke middenmoter. Het bewijs dat alleen het vertrek van een zanger of gitarist fataal kan zijn binnen mijn smaak.

6. Leprous - Bilateral
Typisch voorbeeld van te laat gekocht en te weinig gedraaid. Ik kan nog geen nummer meezingen dan wel neurieën. Wel hoor ik steeds de klasse van deze band. Blijven draaien en hopen op een bezoek aan Dynamo op 13 januari.

5. Subsignal - Touchstones
Weer waren ze live nog iets beter, maar ook op CD een blijver. Alles klopt en met de beelden van Progpower vrijdag avond nog vers in het geheugen een leuke nieuwe band voor de jaren tien. 

4. Arch / Matheos - Sympathetic Resonance
Heel veel van verwacht want eigenlijk de nieuwe Fates Warning met oude zanger. Deze CD heeft nog meer tijd nodig dan de rest van mijn toptien en kan rustig blijven stijgen naarmate de tijd verloopt. De EP uit 2003 was sneller te behappen, maar een klassieker in de dop.

3. Cynthesis - DeEvolution
Ik kan het met Andy Stroud FM eens zijn wat betreft de Tipton broers. Altijd zeer geslaagd. Of het nu instrumentaal (nog te kopen nieuwe band) met Death Grunt (Death Machine), zeer heftig overweldigend (Zero Hour) is, altijd absolute topkwaliteit. Nu terug met oude Zero Hour zanger en ex Enchant drummer de verrassing van het afgelopen jaar. De bekende Zero Hour riffs en loopjes op iets lager tempo gemengd met die grandiose stem met nog een vervolg verwacht in 2012. Soms kan het niet op (misschien een uitnodiging voor Progpower 2012?).

2. Redemption - This Mortal Coil
Ik heb de CD al beschreven, het concert al beschreven en de emotie achter dit album al uitgelegd. Misschien niet hun beste album, maar met zoveel kwaliteit die elk album vast staat voor mij de beste band van het nieuwe Millenium. Death , Where is Your Victory!!!

1. Haken - Visions
Iets nieuws krijgt altijd bonuspunten. Maar als iets nieuws in 2010 gewoon in 2011 een opvolger uitbrengt die net zo goed, zoniet nog net iets beter is, dan hebben we het over de ontdekking van de afgelopen vijf jaar. Niets te zeuren over de zanger, de hoempa deuntjes, of te lange nummers. We hebben er een band van de buitencategorie bij. Op naar Ittervoort.

Wednesday, 28 December 2011

De Beste Tien: Progrock CD's van 2011

2011 is al weer een heel goed jaar geweest voor de progressieve rock. Ik zag enkele hele goede tweede CD's, nieuwe albums van toppers uit de jaren tachtig, die vrijwel allemaal harder zijn dan hun roots en zelfs nieuw werk van enkele jaren 70 dino's die echter mijn lijst niet hebben gehaald (Yes, VDGG). Het leukste zijn natuurlijk nieuwe ontdekkingen en die hebben ook mijn lijst gehaald. Zoals gebruikelijk bij mij sterke Engelse overheersing, al kwamen twee Duitse bands Toxic Smilee en Invertigo erg dichtbij. Nederlandse bands weten mij nog steeds niet echt te overtuigen en zijn wederom afwezig. Kortom genoeg tips om op te sommen, dus hierbij mijn lijst die verrassend genoeg met nummer 11 begint.

11. DeeExpus - The King of Number 33
Deze CD hoort in mijn top tien, maar heb ik pas twee weken binnen, dus nog niet genoeg gedraaid. Beïnvloed door Porcupine Tree op hun debuut (PTTee) komt de tweede CD soms weer met PT riffs aanzetten. Het titelnummer duurt zo'n 24 minuten en beslaat dus het halve album. Opvallend feit dat Mark Kelly (Marillion) op toetsen meespeelt en duidlijk de Fish tijd doet herleven. Hij lijkt opgelucht niet alleen maar pianoballads van Hogarth te hoeven ondersteunen.

10. Credo - Against Reason
Goede Neo prog uit Engeland. Niet zo sterk als zijn voorganger, maar toch wel weer erg vertrouwd klinkend. Extra aandacht voor goede gitarist. Helaas live gemist op IO Pags festival, anders wellicht hoger in de lijst.

9. Discipline - To Shatter all Accord
Voor mij nieuwe band uit de jaren negentig. Brachten dit jaar een live CD uit, die ik wel waardeerde en aan het eind van het jaar zelfs een nieuw studio album. Excentrieke prog met links naar VDGG en King Crimson. Niet te makkelijk voor iedereen, maar wordt iedere draaibeurt beter.

8. Arena - The Seventh Degree of Separation
Nieuwe zanger, nieuw elan. Veel korte nummers van rond de vier minuten en belangrijker steviger geworden. Was altijd al een stabiele band met regelmatig goed nieuw werk. Na vijf jaar een goed hard vervolg. 

7. Comedy of Errors - Disobey
Uit Schotland, schenen in de jaren tachtig al te bestaan. Had ik nog nooit van gehoord, erg lekker in het gehoor liggende Neo prog. Staan begin februari met Credo in Londen. Kijken of ik daar een werk-vlieg-tuig-ticket-kortings-actie voor kan gebruiken om dit mee te maken.

6. Sean Filkins - War and Peace & Other Short Stories
Vorig jaar zag ik hem met Yvon in Stroud met de Lee Abraham Band. Wat vooral opviel was zijn lange haar met brede scheiding en niet al te overtuigende stem. Nu een solo debuut wat elke verwachting ver overstijgt. Hele goede nummers, stevig gitaarwerk en ook een prima afwisselende stem.

5. Pallas - XXV
Zoals ik begin dit jaar al schreef uit de oude Pallas zijn nu twee bands ontstaan. Alan Reed voor het rustiger werk en Pallas dat de harder kanten opzoekt, mede wegens de mogelijheden van de nieuwe zanger. Voor mij hun beste CD in jaren en live maakten ze het ook helemaal waar.

4. Cosmograf - When Age has Done it's Duty
Voor mij nieuw soloproject uit Engeland, maar bleek al de derde CD te zijn. Met behulp van een groot arsenaal bekende namen uit de Britse scene een hele mooie CD met seventies gevoel. Verrassende ontdekking van het jaar die helaas moeilijk live op de podia te zien zullen zijn.

3. Pendragon - Passion
Normaal altijd goed voor een topnotering valt een derde plaats zelfs wat tegen. Dat komt niet door de sterke opening, waarin zelfs gerapt wordt. Na het beste en langste nummer halverwege, This Green en Pleasant Land, lijkt de CD iets terug te vallen Maar wegens de samenstelling met zang, gitaar en begeleiding die zeer vertrouwd klinkt toch nog in de top drie. Titel van beste prog band uit de jaren tachtig alweer waargemaakt.

2. Anubis - A Tower of Silence
Net beschreven op mijn blog, vind ik dit nog steeds een heerlijke CD. Er zit een apart jaren tachtig pop sfeertje door hun prog verweven, wat de muziek toegangkelijk maakt. Hopen op een bezoek aan Nederland, al blijft Australië wat ver.

1. Dec Burke - Paradigms & Storylines
Nadat Darwin's Radio voor mij de verrassing van 2009 was, besloot Dec op het solopad te gaan zonder dat ik ze ooit had gezien. Gelukkig blijkt Dec Burke solo niet veel onder te doen voor Darwin's Radio. Lekker stevige gitaar over poppy prog, dat zo een groot publiek verdient. In Classic Rock presents Prog vertelde hij dat een show in Londen slechts 60 bezoekers opleverde. Dat geeft de burger geen moed voor een Europese toer. 2012 het jaar van Hannibal en de bergen, mocht hij niet langskomen, dan gaan we gewoon in Engeland kijken. Absolute top artiest.