DMJGH 16: po90 - JitTers

DMJGH is an excuse for me to wander through very old to fairly recent albums and put them to a general attention again. DMJGH, means This One You Should Have Heard, but then in Dutch. This week I was struck by the news that Andy Tillison had to dismantle yet another version of The Tangent. For those not knowing him, A.T is a highly talented musician, who gave us many epic songs with the Tangent, but keeps on struggling to live on his beautiful music in these times of downloading, copying and no sales. If you then also operate in our beloved small circle of progressive music, things only get that bit harder to get by.

This is not about The Tangent, but his other (dismantled?) band po90, or Paralel or 90 degrees.I missed this bands output in the 90's, but got their can of worms collection, which is highly recommendable. This album is from some years ago and should be heard indeed. Here we have a collection of songs going from uptempo instrumental Interlude, through more epical material, partially french lyrics (who in English are showing his usual social engagement). What I like most is that po90 shows an aggressiveness sometimes dearly missed by prog bands.

Highlight for me is the semi-cover The Dock of the Abyss. (Sittin' on the dock of the Bay) Here you shout along with the protest lyrics, and working in the raw material mining world (non european of course) I could explain the why's of replanning the reopening of Coal mines that were closed under Tatcher regime. Today this is overruled by new realities anyway. But what a song, and how I hope that Mr. Tillison can find a band and continues playing live.I did see him only once (and listened very carefully) and could see performers that need to be seen live after hearing the CD.

So here I sit in yet another airport lounge looking outside at the leaves turned yellow and brown, while bands continue to dismantle. Almost getting an autumn blues I shall head for a Bock bier and count on talent to survive, and talent on display here is plenty.

Marillion - Sounds that can't be Made

Today Marillion play in Rio. On more than one occassion they made it clear in interviews and during Marillion weekends, that Rio is probably their favorite place to play. And while the last week re-elected mayor of Rio called Seedorf the most Carioca of all the Dutch I dare to put that statement into question. While maybe not the most Carioca, being a head taller I am at least the more Carioca. In 1998 I came close, but after just meeting Josy we travelled to the North East for a long weekend when they conquered Rio. A great bonus of Rio shows is that due to history they can and shall not ignore the Fish past completely, so at least Kayleigh plus some surprises can be expected. Now that 2012 goes missing as well, I know where, how, why and with whom I shall be next time they play the fantastic place.

But that is Marillion live, never disappointing. Here I am writing about their last album. Weeks after appearing in the shops by a joined effort of British and Dutch mail also their special edition arrived at my home. I still buy their special editions in the blind and all because of past performances and never disappointing live shows. The last two albums "Somewher Else" and "Happiness is the Road" did not impress me much and because of their large back-catalogue shall have a hard time being played again soon. The band turns too much into a H solo project for my taste and Rock and Roll is no part of Marillion anymore. The late arrival of my copy gave me the chance to read several reviews in advance and expectations went up, since the general view is positive.

Gaza starts of in a different way indeed. The guitars from Steve R. (God to fans) is heavier than normal and almost agreessive at places. Since the Papers Lie, I have no opinion on Gaza. I believe the statement that there is no intention to take sides or insult anyone unnecessary. Marillion's intentions are to make the world a better place in general and if people get insulted I tend to think it is their problem. But drifting off the music, a great song and probably live an opener to get everybody ready to rock.

Problem for being ready to rock is that if they follow the CD. Sounds that Can't be Made, Pour my Love and Power put you back in your chair fighting against the sleep , well almost. Of course the solo's from Mr. Rothary are above average and the music is Quality, but I can not stop thinking that it could have been better and mainly louder.

And then comes Montreal. For me the best song although not really structured or built up. Many bits and pieces telling about their weekend experience in Montreal we go through the motions. The lyrics are just telling the trip, flight, receipt, day program, fans, but when H sings about jet-lagged people a piece of beautifull music brings us back to Brave atmospheres. Next year shall be the first Marillion -weekend since 2002 that I shall not attend, but listening to this song puts the Montreal weekend on the maybe list (although competing with Y-prog. HRH prog, Celebr8 in the UK unlikely to happen)

Invisible Ink follows somewhat under the radar for me (H-solo song), but Lucky man is much to my liking, with the very catchy chorus which makes you sing along (if agreeing to the lyrics) "I truly am, A lucky man, I have Everything that I want". Pleased to hear also that there is somewhat power in a song appearing, And ending with yet another ballad, but this time spot on for me. The Sky Above the Rain has beautifull lyrics on a relationship that is over but not ended, the build up brings us an emotional ending of the CD, helped of course by some magical guitar work.

After some 4-5 listens Marillion CD's tend to be hard to judge, but as a first impression has been made. Probably somewhat better than the two previous albums I do not think it reaches the level of my favorite H era albums, Brave, This Strange Engine and Anoraknophobia. (I managed almost not to mention my favorite Marillion albums that is 4 times Fish on vocals)

Still I wish I was in Rio this weekend seeing Marillion in the Vivo Hall on Saturday and Fluminense  (lider isolado) on Sunday in Enghenhao. Maybe next time and I shall be a lucky man...  

Progpower Europe 5 -6 October 2012

Are there any Dutchies in the Hall? Any non Dutch?. This question from A Liquid Landscape and the subsequent raising of arms made the penny finally drop for me. As repeatedly told by Josy: You should write in English. After all the very few followers probably get it still and the hits from search machines out of Russia, Australia or Argentina might now be able to read what you write.So herewith my official first move into English blogging and what better to start it off than with the annual highlight on the music front: The ProgPower Europe Festival.

Baarlo is the place to be for every first weekend in October and not only for Progmetal lovers from Holland, but very much so from all over Europe, with even the odd visitor from far overseas. After last year's very unfortunate accident this year even started with an extra Thursday evening commemoration and pub show. I did not manage to join this, neither to stay for the full weekend, so my 2012 Progpower was reduced to an early 2000's edition of the Friday night and a full Saturday. Still 9 bands, a return to Camping de Berckt and meeting many friends from abroad made it yet another memorable weekend.

Friday night started of with the somewhat strange Orkenkjott from Norway. As entertaining as they were, there was the constant need for changing musical directions and styles, which made them confusing to follow. Also glitter and painted faces for the guitarists, Sjimmie on bass and a vocalist that looked like Biker-Jesus-later-turning-redneck-yank, made things not like your average Progmetal outfit. Very positive I found their performance and what they played in bits and pieces sounded actually very nice, but why not stay with the Doom metal, or the heavy metal, or the ..... End of the month they get a second chance while supporting Leprous. Still trying to figure out if I am looking forward to that or not really.

Anubis Gate from Denmark, brought us back to more conservative and predictable Melodic Progressive metal. While saying that I must add, that being less extravagant is not always a bad thing. I liked their performance with solid songs and playing. Their bass player/vocalist reminded me somewhat of Glenn Hughes in his poses and that was the only point to comment on their performance. Good band.

You look over 40, so you should like our Friday Night headliner Heaven's Cry. As Christiaan (sorry if I am mixing up names) told me earlier this year during an Obscura, Gorod, Exivious show. And right he was (about both my age and my liking of Heaven's Cry) Never seen them before I was pleasantly surprised when after three songs the sound problems were solved and the Bass player turned out to have a live voice as good as on CD. Their music is complex and with a new CD being released the very day I noticed sometimes an attention span lapse over the new work. But the show was great and especially their Food for Though Substitute songs made a strong impression (probably since I know that CD best) Definitely a worthy Friday night Headliner and listening to their new CD at home, glad I got the last copy.

Saturday morning waking by rain noises on the trailer the possibilities were limited. With no chance to run along on Sunday morning run, decided to go for a round along Maas, Castle, village and back. Always good to run the beer out and get a clean conscious for starting all over again. Saturday gave me some expectations with an interesting program, although several bands I only heard songs from through the net mainly thanks to Andy's great radio show, which can be heard through DPRP.

A Liquid Landscape got some great reviews. Entering the room, when they just opened, I was impressed with their build up and sound. On stage a very sympathetic looking band played their progressive rock songs very well and the good result was that by the end of their set the audience had doubled. Somehow the band seemed impressed that the audience got their music, but this is not your average festival crowd. I for one was convinced enough to get their CD after the show and realizing that this turned into one of my favorite national bands after just one show. They tour with Paatos this autumn, so maybe a second impression in November.

The first ever band from Ireland to play at Progpower; Shattered Skies. With the Irish having a very musical culture and a legacy of Thin Lizzy, Gary Moore and for me also Sandstone some expectations. Just heard some songs on the show from the metal mayor from Stroud and their bandcamp site I quite liked what I heard so far. After the standing still to listen experience with ALL before, this was all about moving along (Anyone for headbanging at 3 'o clock in the afternoon?, you can now).A very dynamic show, with great presentation by their very Irish Vocalist. Their music seemed a blend of Heavy Metal with some overdose on the tech side by their very good guitarist, bass player and drummer. Most interesting stage performance came from the bass player dancing fanatically towards his amplifiers. Young as they are their music can be downloaded. One of the most asked questions to them by the aging audience definitely must have been, where are your CD's?

And then after the progressive rock from A Liquid Landscape, the progressive Heavy Metal from Shattered Skies, ended the perfect build-up with Progressive Thrash metal from Alarum. some years ago I did not yet fully get their show, but earlier this year I heard a song from their new CD Natural Causes, which made me buy the album and what a blast it is. One of the highlights of the year, which includes in For New Creation a song that shall make my top-three of songs of the year, what a killer hook! Live this was a show of taking no prisoners a constant flow of uptempo harsh metal, covered with the really unearthly play of the two best guitarists of the festival. This was a show between gazing amazed at the stage and banging your head until a sudden jazz break would take you to a next flow. The band seemed to enjoy themselves a lot, pleased to get this hard stuff out right live. Even the loosening of a cable turned into an optimistic intermezzo by replugging just in time for a three note jazz break. For me the highlight of PPE 2012. And summing up the afternoon, this might well have been the best afternoon program I ever saw at Progpower. Three very different bands spanning almost my whole taste range from progressive rock to technical death metal, and all performing well above my already high expectations.

After the dinner break Mark from Alarum came back on stage now with Levitation Hex. This was Heavy, very much so actually. But while Alarum had a brilliant break by every blink of an eye this was more of a constant storm hitting you full in the face. The timing was not the best after the perfect afternoon and with hunger kicking in, it was off to Milano for a Shoarma pizza (speaking of traditions) after four songs. Maybe like Alarum I need a second attempt to get it, but now they madelittle impact.

Dan Swano on stage with Nightingale. I have several CD's from them and like their traditional Hard Rock with Dan's deep voice. The show kicked off with just that voice and dressed in a yellow ELO T-shirt huge Dan made a stage impression. When the band joined all sounded good and a great show was to be expected. After some songs all solidly performed some disinterest started hitting in. Maybe there was too little difference inbetween songs and did I miss the powerfull grunt that makes Edge of Sanity such an outstanding band. The ballad Alonely made things happening on stage. Unfortunately not as planned, since the guitar solo went lost by technical problems. Also here it was that Andrew's research on what the Russian hat was all about started, which together with the shirtless remainder of the set could have been hidden in the lyrics, but we never knew. Concluding a good show, but I expected more due to lack of variety.

Closer for my PPE 2012 was Vandenplas. I pretty much liked the Vondenpinkel T-shirts, but there is something about Vandenplas that doesn't work for me. They seem relaxed enough, they have good songs and play very well, but last times I saw them I always felt like something was missing. Maybe it is in the Christ poses from Mr. Kuntz, or the little communication with audience, but with them I tend to get the feeling I might just as well listen to a CD from them at home. The Sjiwa looked pretty full when they were on and reactions were positive, so I might have been one of the few. Also known from experience headliners tend to have a harder time in convincing me, since starting at 13:30 hrs I get somewhat tired and thus critical around 22:30 hrs. Still appreciating the musicianship I did enjoy the show and my beer.

A short festival for me this year, did not stop me from enjoying the usual mix of discovering great new bands (A :Liquid Landscape, Shattered Skies),  see some bands meeting my expectations (Anubis Gate, Heaven's Cry) and being blast away by a surprising good show (Alarum). Thanks go out to the organization, for making this possible and already filled out their questionnaire with my suggestions for next year for Headliners Fates Warning, Watchtower and Psychotic Waltz, plus several great bands that  released brilliant CD's in 2012 like Headspace, Linear Sphere, Gorod and Stealing Axion. If they follow my requests or not: I'll be back.

Big Big Train - English Electric (Part one)

Soms ben ik wat te lang op reis en zitten de verbindingen niet mee. Hierdoor houd ik vele uren vervelen op vliegvelden over en kan het gebeuren dat ik zoals nu in Cairo drie uur op een vlucht naar Dubai zit te wachten. Daar aangekomen om 04:00 uur kan ik twee uur in de auto naar Abu Dhabi rijden om mijn eerste afspraak om 10:00 uur te hebben. Tot zover het medelijden opwekken voor de reiziger voor werk, die niet alleen maar in mooie hotels en goede restaurants rondhangt. Wat ik eigenlijk wilde zeggen  is dat afhankelijk van de stemming ik twee dingen kan doen. Of ik zet een keiharde techmetal CD op mijn iPod op, of zoals in dit geval stel ik in op rustig.

En dan komen we vanzelf bij Big Big Train aan. Deze band speelt geen losse nummers maar vertelt verhalen ondersteund door schitterende rustige muziek.Een paar jaar geleden kwam the Underfall Yard uit en was ik verkocht. Hun opvolger Far Skies Deep Time, was naar mijn smaak nog beter en een nieuwe favoriet was ontdekt.Dit is de perfecte band voor 's avonds laat of zondag ochtend of zoals vandaag op het vliegveld. Met een zanger die tussen Peter Gabriel en Phil Collins inhangt lijkt het logisch dat Genesis een referentie is. Dit geldt voor beide fases, want zowel epische nummers als meer poppy werk komt aan bod. Tussen alle prachtige nummers in springt er voor mij één uit en wel A Boy in Darkness. Niet alleen vanwege de tekst over werken voor een mijnbedrijf (al zijn mijn condities iets luxer), maar ook wegens de emotionele zang. Ze treden (vrijwel) nooit op, maar in dit geval is dat geen schande, want ik denk dat ze de ultieme koptelefoonband zijn, waar live niet al te veel op het podium zal gebeuren.

Ik kan ook nog schrijven over de muzikanten van formaat die meespelen, maar raad gewoon iedereen aan om eens te luisteren naar de muziek van deze band. Niet voor headbangers, wel voor romantici (?!?). Ik kan mij na dit prettige uur weer storten op mijn reis onder het motto: Don't mention the Film, I've mentioned it once, but I think I got away with it.

Haken & Headspace - Boerderij 8 September 2012

Zelden was een keuze zo makkelijk. De bands die de beste progmetal CD's van 2011 en 2012 hebben afgeleverd (of in ieder geval mijn top drie halen) samen in de Boerderij. Misschien was er een beetje druk dat ik dezelfde week Galahad en Lillian Axe al had gezien en maandag voor een weekje naar Brasil ben vertrokken, maar dat kon een bezoek met Hans en Magchiel niet tegenhouden. Een gedeelde headliner show, dus altijd benieuwd wie er mag aftrappen.

Dat bleek dus Haken te zijn, tot vreugde van Hans en naar later bleek ook Magchiel. Haken maakt het zichzelf namelijk niet makkelijk. Zij houden van afwisseling en gaan dan ook regelmatig wanneer zij in een lekkere riff zitten opeens de hoek om, waarbij geen enkele muzieksoort wordt geschuwd. Zo kan je dus van headbangen opeens naar een cabaret achtig hoempa ritme gegooid worden. Ik vind dat ze die drang steeds beter onder controle krijgen en de nieuwe CD Visions kent al veel minder twist dan hun debuut album. Aangezien de nieuwe CD een conceptalbum is, werd deze in zijn geheel gespeeld. Nadeel hiervan is dat de set geen verrassingen kent en wegens de speelduur van ergens rond de 70 minuten, zat er ook geen toegift in. Maar wat waren ze weer goed, en wat een gitaristen heeft deze band. Het gepiel om met Magchiel te spreken, herinnert aan Guthrie eerder dit jaar en dus stonden de gitaar fetisjisten weer met open mond naar het podium te staren.De hele band presteerde goed en voor mij bewezen ze nogmaals dat ze misschien wel de beste nieuwe band van de afgelopen vijf jaar zijn.

Afsluiter was dus Headspace. Deze band heeft pas één CD dus ook die werd helemaal gespeeld. Naast de grandioze instrumentalisten hebben zij nog een duidelijke troef die onderscheidend werkt. Ene Damian Wilson op zang. Ik denk dat er momenteel weinig betere zangers rond lopen en naast een prima stem, heeft hij ook altijd een sympathieke uitstraling. Deze keer niet door de zaal heen rennend, hielt hij zich aan de iets statischer prog presentatie, maar wat zong hij weer mooi. Van keihard tot de ballad Soldier klonk alles verschrikkelijk goed. Nu ik even terug lees, merk ik dat ik de rest van de band tekort doe. Luisterend naar de eerste drie minuten Stalled Armageddon zonder zang is het meteen al genieten. Instrumentaal is dit op elk gebied van de buitencategorie en bassist Lee Pomeroy hoop ik met It Bites ook nog eens te zien. De live uitvoeringen bewezen dat dit inderdaad de ontdekking van 2012 is en zij Haken misschien van de zojuist omschreven troon stoten. Wanneer zelfs Magchiel na afloop naar de CD verkoop rent om I Am Anonymous aan te schaffen weten de kenners (van Magchiel en muziek) genoeg.

Lillian Axe - Panama Amsterdam 6 september 2012

Lillian Axe is de beste Melodieuze hardrock band die na 1980 is ontstaan. Ik weet dat, maar daar begint het probleem. Heel weinig mensen weten dat met mij. Zo kan het gebeuren dat op een donderdagavond in een afgelegen zaal in Amsterdam er zo rond de 25 betalende bezoekers afkomen op een avondje hardrock van de bovenste plank. Tenminste wat het hoofdprogramma betreft. Er spelen ook nog twee support bands allebei een half uurtje. Human Zoo heel Duits, heel cliché en heel eighties, dus wel twee nummers grappig. Daarna Seven Thorns uit Denemarken, die vooral uit het Helloween boek der speedmetal hebben gespiekt.Om een indruk van de sfeer te geven deze toepasselijke foto van Human Zoo in actie.

En dan begint Lillian Axe met een avondje oeuvre overzicht. Openend met Misery Loves Company van de debuutplaat wordt de toon gezet. De hele carrière komt voorbij en dat is genieten, want alle platen zin goed. Verrassingen zijn er niet, want ik zou niet weten wat ze normaal gesproken altijd spelen. Wel zien we dat naast oude klassiekers als Ghost of Winter en Letters in the Rain ook nieuwe nummers als Death Comes Tomorrow en Jesus Wept live erg goed overkomen. Interessant is wel om te zien dat de grote voorraad ballads die geschreven zijn volledig genegeerd worden. Rustige intro's en breaks zorgen voor de nodige afwisseling, maar het motto is vooral hard, wat nog eens onderstreept wordt door de geluidsman die vooral alles vol open goed lijkt te beheersen.

Wat er nou precies zo goed aan Lillian Axe is kan ik niet geheel beschrijven. Het helpt zeker dat alle nummers pakkend zijn, de gitarist heel losjes de mooiste solo's riffs en intro's rond strooit, en de zanger boven het hoge volume heel krachtig en zuiver weet over te komen. We hoorden dat de opkomst in Limburg niet veel groter was, zodat een terugkeer naar Europa in de toekomst erg onwaarschijnlijk lijkt.  Hebben we (Hans was één van de 25) in ieder geval deze hele mooie avond meegenomen.  

Progmotion festival - Uden 1 september 2012

Progmotion is dit jaar opgericht als stichting ter promotie van de progressieve muziek. Dat is heel positief en als zij ook nog eens een festival organiseren waar Galahad en Wolverine voor worden gestrikt dan zeg ik petje af voor dit initiatief, moet ik ze toch maar eens gaan sponsoren lijkt me.
Wolverine en Galahad staan allebei garant voor goede live shows en hebben nieuw werk op CD uitgebracht in de afgelopen twaalf maanden dat ik nog nooit live heb gezien dus enorme zin. De teleurstelling  was dan ook groot toen Wolverine wegens longontsteking van de zanger kort voor het festival moest afzeggen. Uden is een behoorlijke rit, maar toen ik belde en hoorde dat Galahad nog steeds als tweede band stond geprogrammeerd was het voor mij toch de moeite waard.

Minor Giant was net begonnen toen ik de Pul in liep, een nieuwe Nederlandse band die volgend jaar zomer hun debuutalbum uit gaat brengen. Een jonge band, waarvan ik alleen de bassist van PBII herkende (deze keer zonder Haagse fluit) bleek aardig uit de voeten te kunnen. Zij kregen behoorlijk veel reactie uit het publiek, maar om eerlijk te zijn begreep ik het enthousiasme niet helemaal. Natuurlijk was de gitarist goed, klonk het samenspel mooi en leek iedereen behoorlijk goed met zijn instrument overweg te kunnen. Maar er was voor mij ook een maar. De toetsenist had wel wat veel Neal Morse poses overgenomen en ik hoorde in de rustige passages toch ook duidelijk invloeden van John Denver voorbij komen. Misschien worden ze groot (in progtermen en in Nederland) maar ik heb niets nieuws gehoord.

Misschien is mijn reactie op Minor Giant wel iets negatiever uitgevallen door de publieksreacties van de avond. Verschillende mensen die Minor Giant te gek vonden, konden Galahad totaal niet waarderen. Opmerkingen als "dit was heel slecht" tot  "het is mijn muziek niet" waren alom aanwezig na afloop van hun concert. En dan komen we bij het dilemma van Galahad. Battle Scars is voor mij tot nu toe één van de absolute hoogtepunten van 2012. Maar Galahad gebruikt samples, dance muziek en grote afwisselingen tussen zachte stukken en heel heftig gitaarwerk. Voor prog puristen kan dit al gauw te ver gaan en als dan ook het geluid nog eens niet optimaal is gedurende het concert haken velen af en beginnen hardop te ouwehoeren achter in de zaal.

Voor diegenen die Galahad wel vatten, was dit een absoluut hoogtepunt. Battle Scars kwam in zijn geheel voorbij en aangezien oudje Sleepers ook op Battle Scars staat, kwamen eigenlijk alleen de laatste twee CD's voorbij. Ik zou zelf graag eens een Galahad weekend meemaken, waar ook alle oude klappers weer gespeeld worden, maar dat zie ik niet snel gebeuren. Feit is gewoon dat wegens hun gewaagde keuzes van het verwerken van hele uiteenlopende muziekstijlen ze gelijk veel te veel potentiële fans afschrikken. Maar nogmaals wie Galahad waardeert had veel te genieten. De live versies kennen af en toe ook leuke variaties op de de CD en de natuurlijke presentatie van de band, zie je bij Nederlandse bands gewoon nooit terug. Hier staan artiesten een show te geven en een droge humoristische opmerking hier en daar voegt voor mij veel toe.

De nummers van Empires Never Last stonden live al eerder als een huis. Nu bleek Battle Scars gelukkig ook gemaakt te zijn om live iedereen omver te blazen. En ja samples met dance muziek draaien gewoon mee en tot mijn eigen verbazing zag ik dit ook als sfeer verhogend. Helaas is mijn filmpje van Seize the Day te groot om hier te laten zien hoe mooi een ballad kan omslaan in dance music en daarna het plafond omlaag te rocken.

Ik ga gelijk de volgende CD die in Oktober uit moet komen bestellen bij de band en wacht al op het boek dat er aan komt. Een band met veel tegenslagen (bassist Neil Pepper nog wel te horen op CD is vandaag precies een jaar geleden overleden aan kanker) kan ik allen maar waarderen met hun opbeurende teksten, zoals naast het mooie Bitter and Twisted toch ook weer Seize the Day, relish every moment, make it something to remember.
Als perfecte motto voor elke Galahad show sluit ik me graag aan bij de ook gespeelde afsluiter van Empires Never Last: This Life could be my last, At least we had a blast.

En toen was het festival voor mij afgelopen. De teleurstelling van het afzeggen van Wolverine was al groot, maar deze werd mogelijk overtroffen door de vervanger. In plaats van een goede Nederlandse prog metal band (Sun Caged, Day Six of Penny's Twisted Flavor) koos de organisatie voor female-fronted goth metal (Kingfisher Sky in dit geval) en die stroming vind ik saai met zangeressen die de nummers vaak zo tenenkrommend aan elkaar praten dat met anderhalf uur rijden in het verschiet de keuze voor mij nog al simpel was.