DMJGH 15: UFO - Strangers in the Night

Waarom moet je deze ook al weer gehoord hebben? Omdat het de beste Live plaat ooit is, dus dat is simpel. UFO schitterende hardrock band die zijn hoogtepunt kende in de jaren zeventig toen Michael Schenker deel uitmaakte van de line-up en er vijf jaar achtereen een klassieker van formaat werd afgeleverd, afgerond na het vertrek van de heer Schenker met deze Klassieker onder de live albums.
Deze CD geeft een mooi overzicht van de vijf CD's  met Schenker en kent eigenlijk alleen maar hoogtepunten. Het is eigenlijk ook ondenkbaar dat een hardrocker boven de 25 jaar niet elk nummer van begin tot eind mee kan zingen. Ik hoef dan ook geen gedetailleerde beschrijving van de nummers te geven, maar wie hem al weer even niet heeft gehoord denk aan: Natural Thing, Doctor Doctor, Mother Mary, Love to Love, Lights Out, Rock Bottom en je weet weer genoeg.

UFO na dit live album is altijd een sterke band gebleven. We hebben veel verschillende gitaristen voorbij zien komen door de jaren heen (inclusief enkele terugkomsten van Michael Schenker), maar de huidige band draait op de nog steeds grandioze stem van Phil Mogg en het mooie gitaar spel van Vinnie Moore. Uit nostalgisch verstandig oogpunt, komt live vrijwel altijd bijna de gehele Strangers in the Night voorbij en kippenvel is zo gegarandeerd. Michael Schenker laat bij her beluistering weer horen waarom hij ooit de reden was dat ik gitaar wilde spelen.

Voor diegenen die weer geanimeerd zijn en zeggen, ja die moet ik toch gelijk op CD halen: niet doen. Ik heb onlangs UFO-The Chrysalis Years (1973-1979) aangeschaft. Zo krijg je voor de prijs van een enkele CD deze klassieker met daarbij de vijf volledige studio albums (Phenomenon, Force It, No Heavy Petting, Lights Out en Obsession), plus live opnames uit 1974 USA tour, John Peel en Bob Harris sessions en enkele losse single edits. Lijkt mij nogal een inkoppertje. Het leuke is dat een zelfde soort verzameling ook bestaat voor UFO 1980-1986, MSG en Saxon, dus die zullen na dit succes binnenkort ook wel in huis zijn.

Gojira - L'Enfant Sauvage

2012 is tot nog toe niet het jaar van de Progmetal klassiekers (buiten Headspace dan). Voor diegenen met een open smaak richting iets extremere metal is er gelukkig wel veel interessants uitgekomen. Onlangs beschreef ik mijn waardering voor Ihsahn al, en eerder dit jaar waren o.a. Gorod en In Mourning goed voor sterke CD's met voldoende technische ondergrond om  progmetal liefhebbers mogelijk ook aan te spreken. En nu heb ik eindelijk Gojira eens uitgeprobeerd. Sinds twee a drie CD's terug leken zij mij altijd al interessant en nu eindelijk de nieuwste eens echt aangeschaft met daarbij een extra DVD dus meteen een aardig overzicht van hun geschiedenis.

En wat een band is dit weer zeg. Door denderen is het motto, schreeuwen is de zang, maar toch weten zij mij absoluut te pakken met hele afwisselende nummers die vol staan van gehaaste bas ritmes en verrassende gitaar riffs. Aan de bijgesloten DVD te zien is het live een feestje (waar is het feestje?..) al denk ik dat de leeftijd van het publiek gemiddeld Progpower min 15 zal zijn. Wie uit deze vage beschrijving niet veel referenties kan halen, denk aan de tweede CD van het Duitse Disillusion, maar dan sneller en zwaarder.

En ze zijn nog Frans ook, dus nooit gedacht dat ik dat nog eens zou schrijven, maar nu toch waar: Viva La France!

DMJGH 14: Cave In - Jupiter

Dit is een aparte band. Deze CD was één van mijn absolute favorieten uit 2000. Ik heb hierna hun voorganger gekocht die veel te veel hardcore invloeden had. Hierna ben ik ze nog blijven volgen met een mini en volledige CD en gingen ze te veel de gewone gitaarrock kant op naar mijn smaak. Maar ondertussen hebben ze wel deze tijdloze klassieker uitgebracht onder de titel Jupiter.

Het titelnummer begint lekker snel met mooi opzwepend gitaarwerk en een catchy riff die je meteen meesleurt tot In the Stream of Commerce wat nog meeslepender door gaat. Drie keer raden hoe de gitaar loop van Big Riff tekeer gaat.Heb ik deze CD weer eens op staan, ben ik gelijk weer waanzinnig onder de indruk. Na afloop van dit bericht toch weer eens op internet zoeken of ze nog bestaan. Innuendo and Out the Other volgt weer met mooie afwisselingen in tempo en sfeer. Via Brain Candle and Requim komen we bij het instrumentale Decay of the Delay voordat afsluiter New Moon opent met misschien wel de mooiste zin uit de rock geschiedenis :"So I saw the angel girl hang her wings by the door".

Deze CD is zeer terecht in de categorie Deze Moet Je Gehoord Hebben geplaatst. Ieder jaar draai ik hem een keer en zeker wanneer ik de mooie teksten mee lees is dit drie kwartier genieten van de buitencategorie. Nu moet ik stoppen, want halverwege de CD snel op zoek naar hun laatste toer plannen.

Buzios - The House of Rock 'n' Roll

Enige weken stilstand op de blog komt voornamelijk door de vakantie. Casa Buzios (zeg: Boesiejos) ons paradijs op aarde, bleek de beste aanschaf van de afgelopen twintig jaar (op zo'n duizend CD's na) Nu staat Buzios niet bekend om zijn levende progrock of metal scene, mar compenseert zon, strand, drank en BBQ genoeg. Ons huis kent ondertussen een beginnende verzameling DVD's die het zelfs voor mensen die de bovenstaande opsomming niet interessant vinden, een muzikale reden biedt voor een vakantie in Buzios. Met DVD's van Marillion, Dream Theater, Rush, Transatlantic en sinds gisteren Pendragon aangeschaft, is er zelfs bij regen muzikaal iets te beleven.

Wij zagen een religieuze feestdag met zeer dreigende trompet muziek, die aan de Spaanse week voor Pasen deed denken. Ook was er een MPB festival met live optredens tot thuis te horen. Hoogtepunt is echter de muziek bar House of R'nR. Hier staat een hele leuke cover band en kon Tiago zelfs de gitarist al erg waarderen. Getraind door guitar-Hero heb ik hem veel Classic Rock laten horen (de makkelijkste ingang naar hardere of technische versies). Terwijl Josy aan het winkelen voor ons huis was, hebben wij samen genoten van zeer goed gespeelde covers van Pink Floyd, Rolling Stones en een mij onbekend gitaar held nummer.Dit rook naar stamkroeg en wij komen zeker terug voor nog een Guarana (Tiago) een wat Bohemias voor mij.


    

Ihsahn - Eremita

Ihsahn komt uit de Black Metal scene (Emperor), maar laat dit vooral geen reden zijn om gelijk te stoppen met lezen. De vorige solo CD (After) was al één van de meest aangrijpende CD's ooit en nu heeft hij gewoon weer een nieuwe mix van melancholie, aggressie en waanzin in elkaar geknutselt. Hulp hierbij komt van Devin Townsend, Jeff Loomis (Nevermore) en de zanger van Leprous. Allen voegen hun typische eigen geluid toe en sluiten naadloos aan bij de sfeer van deze CD.

Meest opvallend is het typische metal instrument de saxofoon. Gespeeld door Jorgen Monkeby van Shining ben ik meteen weer geïnteresseerd in zijn eigen band. Dit instrument komt in enkele nummers terug en net als bij After worden hele nieuwe niveaus van emotie bereikt met deze combinatie.

Mensen die nog op zoek zijn naar dramatische nummers voor hun begrafenis moeten eens naar Grief/ The Grave luisteren. Waanzinnige plaat.die eigenlijk gewoon op Progpower gespeeld dient te worden (had ik Martijn al voorgesteld, tijdens Obscura, niet gelukt dus volgend jaar dan maar).

DMJGH 13: Sigma 5 - Busca

Brazilië en metal: dan denk je al gauw aan Sepultura of Angra en voor de iets meer inside kenners misschien aan Krisiun, Almah, Thessara of Deventter. Maar ik heb natuurlijk door de jaren heen iets dieper in de scene kunnen duiken en kan dan ook verschillende bands voorstellen die waarschijnlijk niet zo snel onder de aandacht komen in Europa. Nog steeds loop ik de speciaal zaakjes af bij een bezoek aan Rio en zo kwam ik de laatste keer terug met Blue Mammoth (ook positief ontvangen in iO Pages en op DPRP) en het op Ayreon lijkende Genesis Experiment.

Wanneer je echter de markt verruimt naar bands die in het Portugees zingen, kom je uit bij mijn favoriete Braziliaanse progmetal band aller tijden: Sigma 5. Op het ijzersterke debuut Initium legden ze in het nummer XXX Rated al uit waarom ze in het Portugees zingen (ze willen immers iets uitdrukken en in een taal die je niet beheerst gaat dat niet zo makkelijk)  Op deze CD stond ook de klassieker Eu sou de Rio (Ik kom uit Rio) een prachtige ode aan de mooiste stad ter wereld, inclusief problemen en stelende politici. Volgens mij bestaat de band niet meer en dat is jammer. Hun tweede CD is namelijk van erg hoog niveau en bevat alles wat Progmetal zo aantrekkelijk maakt. Stevige gitaar muren, snelle solo's afwisselend drumwerk, toetsen dekens, mooie ballads (Ponto Zero!!) en teksten die ergens over gaan, maar dan moet je weer wel Portugees kunnen lezen.

Negen nummers tussen de 4:30 en 9:30 geven een uur genieten van de afwisseling die deze zwaar onderschatte band voor elkaar kreeg. Ik kan hun keuze voor het Portugees wel waarderen, maar besef ook dat een internationale doorbraak zo wel erg moeilijk wordt. Volgende keer in Rio ga ik wel op zoek naar eventuele nieuwe bands van de leden, want zulke goede muzikanten kunnen niet opeens stoppen met spelen lijkt mij.

In de categorie deze moet je gehoord hebben is dit een moeilijk geval, want een obscure CD van een niet meer bestaande band, die niet eens in het Engels zong kan je natuurlijk nergens vinden. Ik zal hem voor bezoek met interesse eens opzetten.Als ik erg ver vooruit kijk en denk aan een Progpower Brasil (vervroegd pensioen plan van mij!) dan lijkt een reünie optreden van deze band mij zeer geschikt als afsluiter. Maar ja plannen maken en uitvoeren zijn twee. 

Rush - Clockwork Angels

Na vijf jaar is er weer eens een nieuwe Rush plaat. Dit is hun eerste concept album ooit, hij zou iets harder dan gebruikelijk zijn, dus maar gelijk gekocht. De berichten klopten, iets harder dan de laatste voorgangers en inderdaad een verhaal. Nou interesseert dat laatste mij minder, want de opbouw bestaat gewoon uit twaalf nummers en als het verhaal doorloopt zal dat wel, maar ik hoor 12 losse nummers.

Rush is een band met drie gezichten. De jaren zeventig LP's die ik via Hans leerde kennen in de jaren tachtig en hun voor mij beste werk bevatten. Hoewel zij altijd door ontwikkeld zin en met hun tijd meegingen, hebben ze nooit meer klassiekers van het niveau, 2112, The Trees, La Villa Strangiatto of Hemispheres geschreven. De laatste (en voor velen grootste) klassieker is Moving Pictures, met Tom Sawyer, Red Barchetta, YYZ en verder inderdaad een buitencategorie plaat.Hierna bleef Rush in fase twee altijd goede platen uitbrengen, maar zou het voor mij nooit meer wereldschokkend worden.

En dan is er als derde Rush live: één van de grootste shows ter aarde, die altijd voor een topavond zorgt. De keren dat ik Rush live zag, was ik altijd onder de indruk van het hele pakket. Nummers, Show, filmpjes en zelfs een drumsolo die interessant blijft. Na een live show gaan de nummers veel meer spreken en zo kan het gebeuren dat mijn eerste Rush show er voor gezorgd heeft dat het over het algemeen niet als hoogtepunt in hun loopbaan geziene Hold Your Fire nog steeds één van mijn favoriete Rush albums is.,want dat album stond centraal tijdens de eerste tour die ik zag.

En nu kan je al kaartjes kopen voor hun concert in de Ziggo Dome volgend jaar juni!!. Dat doe ik niet met werk-trips die kunnen hinderen, maar mocht ik in het land zijn dan ga ik zeker kijken. Want wat blijkt, ik heb Clockwork Angels nu zo'n vijf keer gedraaid, herken de nummers en wat een lekker plaatje is dit. Misschien hun beste sinds Hold Your Fire, dus Sergio en Hans kunnen begin juni 2013 ook al vast vrij houden.