DMJGH 12: Gypsy Kyss - When Passion Murdered Innocence

We schrijven het jaar 1990 en een klein Duits label schokt de wereld van de goede muziek. Rising Sun Productions brengt kort na elkaar twee debuut albums uit die nog lang referenties in hun soort zullen blijven. Psychotic Waltz komt met de harde technische progmetal klassieker A Social Grace en Gypsy Kyss brengt in de iets rustigere progmetal variant het schitterende When Passion Murdered Innocence uit.
Psychotic Waltz bracht nog drie klassiekers uit (ja Mosquito is er ook één), bleek de beste live band in de jaren negentig, en kwam vrijwel jaarlijks langs. Gypsy Kyss leefde iets korter. Er kwam nog anderhalve plaat uit en ik zag ze één keer in de Scum. Ze stonden hoog op de Bill van de tweede Wacken Open Air, maar tegenwoordig is vergetelheid hun lot en misschien hun wens.

Maar wat ze hebben achter gelaten staat ruim twintig jaar later nog steeds voor grote kunst. Te beginnen met de hoes (op LP nog mooier) tot aan de teksten en de muziek is gewoon alles prima verzorgd. Beginnend zo als het hoort met twee uptempo nummers What I Feel en Fair is Fair begint de plaat swingend met mooie gitaarsolo's. Even wennen aan de stem van Michael Dickes, blijkt deze vooral in de rustigere nummers erg mooi. Daar volgen er twee van met Confused (zeer toepasselijke tekst in de tijd dat ik vooral verliefd werd op al samen wonende vrouwen) en het slepende Peccavi. Kant twee begon weer met twee snellere nummers, met Hung By aThread als uitschieter. En ook kant twee kende twee rustigere afsluiters het korte Where Do You Go een ballad opgetriest met een mooie saxofoon en het rustig opbouwende From Here wat steeds sneller wordt naar het einde toe met heel mooi gitaarwerk. De LP was toen al afgelopen, maar op de CD kreeg ik er later zo maar drie nummers bij die goed aansluiten bij de mooie voorgangers (Thank God I'm a Lunatic)

Ja en wat doe je bij dit soort bands waar je nostalgisch hoopt op een reunie optreden. Je gaat surfen op internet. Micahel Dickes was in de jaren negentig al solo gegaan en brengt nog steeds af en toe muziek uit. Ik heb o.a. zijn CD 35 met 35 nummers uitgebracht rond zijn 35e verjaardag. Hij brengt vooral singer/songwriter materiaal uit, met af en toe een heruitgave van een Gypsy Kyss nummer. Zo zag ik onlangs dat één van de mooiste ballads zonder grootse gitaarsolo ooit, Colors Can Stain, nu weer in een nieuwe versie door Michael Dickes is uitgebracht (ik had al twee versies). Aanrader op YouTube wat mij betreft. Het lijkt er niet op dat we Gypsy Kyss ooit nog gaan zien, al zijn er vooral in Duitsland nog wel eens festivals die het voor elkaar krijgen om oude bands eenmalig terug te halen. Dus zoals ze in Brazilïe zo mooi zeggen, hoop is de laatste die sterft.
  

Kaderock: The Quill - Two Days Left 2 juni 2012

Soms maak je keuzes wegens te groot aanbod. Muzikaal gezien had ik vrijdag naar de boerderij moeten gaan om The Tangent en Manning te zien, of zelfs naar Tilburg om het door mij onlangs nog zo geprezen Savage Messiah voor het eerst live te zien.Ik koos echter voor sociaal en in plaats van goede muziek alleen  te bezoeken koos ik voor het altijd gezellige Kaderock waar verschillende bekenden rondlopen en er zelfs wat belovende namen op het programma stonden.

Met gezond schuldgevoel tegenover de bovengenoemde bands fietste ik zaterdag aan het einde van de middag dus naar de Musicon, waar ze al weer goed bezig waren. Kaderock is een kleinschalig festival en hierdoor net als Schollenpop en Waterpop veel leuker dan het massale Parkpop. Over het algemeen lopen hier alleen muziek liefhebbers rond en staat de gitaarrock van soft tot extreem centraal. Iets na aankomst eerst binnen gekeken naar de Two Days Left een hele enthousiaste groep jongens uit het zuiden van het land. Vrolijke metalcore stond er op het programma, en ik werd hier ook vrolijk van. In onverstaanbaar dialect praatten zij de nummers bijdehand aan elkaar en kregen zij de sfeer er goed in. Twee zangers zongen over de aanstekelijke metal heen en ik kon zowel de schreeuw als Sneijdert op zang wel waarderen. Als ik jongens van deze leeftijd zo bezig zie, hoop ik alleen maar dat Tiago over een paar jaar ook die kant op gaat.

Helaas stond buiten de hardste band van de dag tegelijkertijd te spelen. Daar kreeg ik dus te weinig van mee en zelfs de naam is mij ontgaan. Altijd leuk om te zien hoe weinig mensen grunten kunnen waarderen en mij vervolgens verbaasd vragen, jij vindt dit wel mooi toch?

Om negen uur stond het hoofdprogramma van de dag op het buiten podium voor een korte set. The Quill waren voor de derde keer in zeven maanden terug en wist ons zelfs te vertellen dat ze ons in augustus weer hopen te zien. Dit is gewoon lekkere recht toe hard rock, met goede zanger en leuke nummers. Vandaag buiten dus geen grandioos geluid, maar wel een echte moshpit. Tot augustus dus maar weer voor The Quill en volgend jaar voor Kaderock. Zij maakten de openingszin op de website weer meer dan waar vandaag: Welcome to The Hague the city of Peace, Justice and Rock & Roll.

    

Headspace - I Am Anonymous

Supergroepen zijn een samenvoeging van bekende muzikanten die samen besluiten om een CD op te nemen en als het mee zit zelfs op tournee te gaan. Dit verschijnsel is niks nieuws, maar de laatste tijd met afnemende CD verkopen lijkt er een groeiend aantal supergroepen te zijn. Het leuke is dat prestaties in het verleden absoluut geen garantie zijn voor de kwaliteit van het heden. Zo viel Flying Colors mij erg mee juist vanwege het poppy karakter, terwijl ik van de uberprog van Steven Wilson en Mikael Akerfield in Storm Corrosion nog steeds niets begrijp. Headspace is ook een soort van supergroep op bescheiden niveau met Damian Wilson op zang en Adam Wakeman op toetsen als bekendste namen, maar ook Lee Pomeroy van It Bites op bas schept enige verwachtingen. En wat blijkt: hebben ze doodleuk de kanshebber op de CD van het jaar met zijn vijven opgenomen.

Stalled Armageddon begint met een lang veelbelovend intro stevig en een melodieuze gitaarsolo en dan valt Damian Wilson in. Ik denk gelijk aan Tippi Hedren van Landmarq. Wat een mooie opener. Hierna doet tijdens het begin van Fall of America, Damian weer meer aan Threshold denken. Met zo'n overtuigende uit duizenden herkenbare stem, blijft het voor mij toch heel moeilijk om geen referenties uit de Damian Wilson discografie te zoeken. Op het derde nummer, de pianoballad Soldier denk ik dan ook weer aan Damian Wilson solo. Maar over het algemeen heerst toch vooral de Threshold sfeer, vooral wegens het stevige karakter van de CD. Grappig dat in Soldier Headspace er wel in slaagt om het nutteloze van oorlogen weer te geven in emotie en tekst, waar Queensryche daar in de hele CD American Soldier tevergeefs naar op zoek was. Eigenlijk kent de CD alleen maar hoogtepunten want van hard naar zacht wordt er steeds schitterend afgewisseld en blijven alle nummers ondanks hun lengte van begin tot einde boeien. Jaarlijstjes zijn leuk en hier heb ik dus al een zekere top vijf, een waarschijnlijke top drie en mogelijke top één notering van 2012 binnen. Deze CD moet gehoord worden door iedereen die prog metal dan wel rock weet te waarderen, want dit verdient erkenning en ik verwacht een hele volle boerderij wanneer zij 8 september samen met Haken (!) langs komen.

Zo zorgtThreshold indirect al voor twee hoogtepunten van 2012, met een wervelend optreden van drummer James' band Kyrbgrinder en nu deze schitterende CD van zanger Damian's Headspace. Benieuwd of de nieuwe Threshold CD zelf dit nog kan overtreffen.

Kyrbgrinder - Musicon Den Haag 26 mei

Dacht ik altijd dat de Boerderij een thuiswedstrijd was op concert gebied met zijn ruim kwartiertje in de auto of klein uurtje RandstadRail en fiets, plus belangrijker heel veel leuke bands, blijkt nu Musicon opeens heel goed bezig. Na het succes in November van de nieuwe huisband The Quill, stond nu de band van Threshold drummer Johanne James voor een paar Euro op een paar minuten fietsen van huis. Kyrbgrinder   heten ze en ik kende ze buiten de naam nog niet. Ze kwamen, overwonnen en hebben er een fan bij die al benieuwd is naar de volgende CD.Wat een energie, presentatie en waanzinnige instrumentalisten.

Het eerste wat opvalt is dat Johanne James met gemak de band draagt en een top performer is. Bij Threshold loopt ene Damian Wilson rond te rennen op het podium en tussen het publiek waardoor dit mij tot nu toe was ontgaan. Verder wist ik wel dat hij aardig kan drummen, maar nu het drumstel midden op het podium stond, viel pas op hoe hard hij alles bij elkaar slaat en wat een drive er in zijn drummen zit.
Naast hem stond nog een wereld gitarist zonder naam die ik kon onthouden en een degelijke bassist.
De muziek denderde voornamelijk voort, uptempo was het motto en de stem van James was ook al zo een positieve verrassing. Net iets agressiever dan verwacht was dit een heerlijk concert.

Na afloop als waardering dan ook het recept CD/Tee gehaald en met een tevreden gevoel door heet Den Haag met Pieter richting huis gefietst. Tegenvaller was het wederom schandalig lage bezoekers aantal.Wij misten natuurlijk al zo'n 5 man wegens pinkstervakantie, maar ik denk dat er buiten de twee Nederlandse voorprogramma's met aanhang slechts zo 10-15 betalende bezoekers voor Kyrbgrinder kwamen. Ik weet wel zeker dat die 10 a 15 man en vrouw allemaal erg onder de indruk waren van een verpletterend optreden. Het harde meezingen en "massale" springen op commando toonden aan dat de boodschap over kwam. Kandidaatje Progpower? Ik dacht het wel.

Zo stond ik dus niet op Fused in Engeland dit weekend, wegens te lage kaartverkoop, dacht ik even aan UK in de boerderij, maar dat bleek uitverkocht en zag ik pas een paar dagen geleden dat Kyrbgrinder om de hoek zou komen spelen. Dit soort verrassingen maken dat muziek zo veel leuker is dan voetbal, want ik had natuurlijk ook naar Nederland - Bulgarije 1-2 kunnen kijken.    

Rob Lamothe - Q Bus Leiden 18 mei 2012

Wie er bij was zal het concert zeker in zijn all-time beste concerten lijst hebben staan. The Riverdogs in de Melkweg zo'n twintig jaar geleden. De band was onder de indruk dat de vrijwel uitverkochte zaal met alle nummers mee schreeuwde, terwijl het publiek onder de indruk was van de uitvoering en wat een stem had die zanger live. Die zanger was Rob Lamothe en we kunnen rustig stellen één van de mooiste, warmste stemmen in de rock muziek.The Riverdogs zagen we nog vaak optreden met hoogtepunten in Hard Rock cafe (Koninck voor die man) en Tivoli, Paard of Aardschokdag. Na het uiteenvallen van de band zagen we Rob Lamothe solo. en nu ik het toch over een top tien beste concerten ooit heb, de Winston show kwam dicht in de buurt. Solo is de muziek van hard-rock verandert in singer-songwriter muziek, maar een mooie stem blijft een mooie stem.

Zo eindigde ik met Plinio van werk in de Q-bus. Achteraf vertelde hij dat hij door collega's was gewaarschuwd dat een concertje met mij mee gaan alleen maar herrie kon betekenen. Niets bleek minder waar, want zelden zo'n laidback sfeertje meegemaakt. Er stonden wat lege tafeltjes voor het podium en daar besloten we maar aan te gaan zitten en wachten wat er over ons heen zou komen. Dat was geen storm maar een schitterend beekje verrassende versies en oude bekenden. Eerst drie nummers solo met akoestische gitaar en daarna met band, al bleef het net zo rustig. Interessant feit, wat Rob trots en emotioneel maakte, was dat de drummer zoon Alexander Lamothe was en dochter Sara op twee nummers meedeed met gitaar en zang. Ik kan me voorstellen dat voor een muzikant dit het hoogtepunt in zijn leven moet zijn en dat deelde hij dan ook graag met het publiek. Ook zijn dank aan het publiek voor het stil luisteren kwam erg gemeend over.

Maar natuurlijk bleef dit wel een Rob Lamothe concert enigszins chaotisch met papieren schuivend. En toen hij zei the next song is eh... en iemand Big House riep was hij niet te beroerd om dat alleen te spelen. Nu de stemming er in zat en gelijk hierna Little Hurricane werd aangevraagd kwam de nu al legendarische versie die ik gelukkig op film heb vastgelegd (helaas krijg ik hem hier nog niet ge-upload). De tekst moest af en toe aan het publiek gevraagd worden en de riff zat er ook niet helemaal meer in, maar er kwam toch nog iets heel moois uit.

In de pauze verkocht hij (of gaf weg) een gebrande CD met werk van de laatste CD's plus wat opnames uit een hotelkamer. Heb ik deze nu opstaan, hoor ik net de meest onherkenbare versie van Paranoid voorbij komen. Rob Lamothe blijft een zanger uit duizenden en de thuisblijvers...

Galahad - Battle Scars

Veel te laat heb ik de klasse van Galahad ontdekt. Zonder iets te kennen zagen we ze ooit in de Boerderij met Everon en Sylvan. Dat herinnerde ik mij als redelijk geslaagd, met vooral een theatrale zanger. In 2007 kwam Empires Never Last uit en was ik definitief om, met één van de mooiste platen uit dat jaar. Hierna ben ik hun oudere werk langzaam gaan ontdekken en bleek dat zeer de moeite waard. Naast een Neoprog geluid, gooit Galahad allerlei invloeden door hun muziek van punk tot dance en ik moet zeggen, zelfs de dance kant kan ik bij hun wel waarderen. In 2010 waren ze afsluiter bij het nu al legendarische maar helaas éénmalige Winter's End Festival. Beter bekend met hun muziek, was dit voor mij het hoogtepunt van het festival en vooral na een overvloed aan zangeressen liet zanger Stuart Nicholson zien hoe je een show moet presenteren en muziek live moet brengen.Niet voor niets vonden verschillende kenners dat hij destijds Fish had moeten opvolgen bij Marillion, maar dat is geschiedenis.

Battle Scars, dan de eerste van twee CD's die dit jaar na vijf jaar stilte uit is gekomen. Het titelnummer begint massal met verhalende stem en orkestrale dreiging. De wat hoge stem valt in en na één keer draaien blijft het snel gezongen Battle Scars (3x4x) in je hoofd hangen, het nummer loopt over in Reach For the Sun. Singularity begint weer met wat Dance invloeden en blijkt een mooi nummer. Bitter and Twisted klinkt sneller, waarna Suspended Animation weer wat epischer klinkt en Beyond the Barbed Wire rustig begint en harder wordt tijdens de refreinen. De afwisseling en het vereiste open mind neemt nog meer toe tijdens het afsluitende Seize the Day. Beginnend als mooie ballad, met electronisch gepiep mee draaiend, staan we opeens op een House party waar ik normaal heel ver weg van blijf, Gelukkig vallen na zo'n 20 seconden de gitaren harder in dan op de hele CD het geval is geweest. En dat bedoel ik nou, opeens is het allemaal wel aan te horen, met die dance zooi. Hierna komt een mooie omslag naar een atmosferische ballad en blijkt vooral de stem weer erg mooi. Als echte afsluiter staat er nog een bonustrack op en wel een heropname, van hun misschien wel mooiste nummer ooit: Sleepers.

Deze zeer interessante CD kent echter ook een triest verhaal. In 2010 is de diagnose kanker gesteld bij bassist Neil Pepper. Anderhalf jaar later is hij overleden, maar op dit album speelt hij nog mee. Dit blijft een vreemde ervaring en zal live voor de band dan ook wel emotioneel worden om de nieuwe nummers zonder de reus op bas te moeten spelen. op 3 September 2010 speelden Neil voor het laatst live mee tijdens Night of the Prog op de Loreley. 2 September 2011 is hij overleden en 1 September van dit jaar speelt Galahad hun eerste echte show zonder hem. Dat zal in Uden zijn en mits niet op reis zal ik daar zeker bij zijn (en Wolverine ook).

Fluminense 2012: De eerste titel is binnen

Gisteren was de tweede finale wedstrijd van het staats kampioenschap van Rio. Na de 4-1 van afgelopen week werd Botafogo nu met 1-0 verslagen en werd terecht het eerste kampioenschap van dit jaar binnen gehaald. Dit was de eerste keer sinds 2005 dus reden voor een feestje, al zijn die staats kampioenschappen eigenlijk een poedelprijsje zonder veel publieke interesse. Tussen januari en mei houden alle staten een eigen kampioenschap en vanaf volgende week begint het landelijke kampioenschap dat begin december afloopt. Maar a titel =titel en dankzij internet heb ik ook weer eens live gekeken hoe Fluminense 2012 er voor staat en dat viel niet tegen.

Dat mag ook niet, want donderdag wacht Boca Juniors al weer voor de tweede keer dit jaar. Na de groepsfase komen ze elkaar nu weer tegen tijdens de kwartfinales van de Copa Libertadores. Twee keer binnen één jaar in Buenos Aires winnen van Boca zou natuurlijk heel mooi zijn, maar wegens het tijdsverschil ga ik deze avondwedstrijd niet live meemaken. Mocht dit goed aflopen, kom ik er ongewtijfeld na de return van volgende week op terug. Zo niet dan zijn we toch alvast staatskampioen.

Erik prog TRICOLOR de Coracao