Fates Warning / Queensryche - Sao Paulo 14 April 2012

Soms zit het tegen en soms zit het mee, of andersom. Afgelopen week bevestigde ik mijn werktrip naar Brazilië waarop Josy zei dat ik dan het concert zou missen dat ik zo graag had willen zien. Inderdaad ging Haken met Sun Caged en Arena op Rock Ittervoort aan mij voorbij en dat was jammer. Gelukkig was een vervanger al snel gevonden. Aangezien van de vluchten op vrijdagavond, zaterdag dag of zaterdag avond de vrijdag tickets het goedkoopste bleken kwam ik zaterdagochtend om 06:00 uur aan in Sao Paulo. Diezelfde avond zou ik twee van de grote drie in de progmetal kunnen zien met Fates Warning en Queensryche. En aangezien Mike Portnoy dit concert mee drumde by Fates Warning was zelfs Dream Theater een beetje aanwezig.

Voor mij was dit een hele leuke herbeleving van een hard rock concert in Brazilië. Hierbij wat standaard dingen die anders zijn dan bij ons. De HSBC zaal is een door de bank gesponsorde zaal, dus wordt er veel geld gepikt. De arena is verdeeld in twee delen, waarbij het vooraan staan zonder korting (zoals voor mij dus) zo'n 160 Euro kost!!. Ik stond dus achteraan, wat in deze niet zo heel grote hal nog steeds redelijk dicht bij het podium was en betaalde de helft minder. Hiernaast kon je ook nog zitten op het balkon, wat aan tafeltjes betekende en als ik het goed zag ook veel stoelen, met je rug naar het podium. Het geluid was deze prijs wel waard, want ik heb zelden zo'n goed geluid bij beide bands gehoord. Vooraf buiten aankomend, worden er blikjes bier verkocht voor de halve prijs van binnen en hangen de zwarte markt T-shirts vrolijk uitgestald. Dit waren alleen Queensryche shirts en dat was geen probleem, want binnen bleek dat de band zelf niets had meegenomen. Zal wel door de waanzinnige invoerrechten in Brazilië komen. De zaal kan denk ik een paar duizend man hebben (3 a 4?) en was behoorlijk vol. Op het ticket stond duidelijk geen camera's meenemen, dus bij een uitwedstrijd zoals deze houd ik mij daar dan ook aan. Bleek niet nodig, zelden zoveel telefoons en camera's mee zien staan filmen. Ik laad misschien later wel wat clipjes op, want ik denk dat beide shows in zijn geheel op YouTube zullen staan.

Na een middagdutje en een paar biertjes begon Fates Warning om half tien (voor mij half drie) met een show die gelukkig wel 70 minuten duurde en grandioos bleek te zijn. Zoals al gemeld was het geluid fantastisch inclusief Ray Alder, zelden zo goed en zonder spiekbriefjes na een recente tour. Natuurlijk is een Fates Warning concert geen al te grote verrassing meer na de verschillende optredens en DVD van de laatste vijf jaar, maar live klinkt deze beste progmetal band ooit  altijd toch weer nog iets indrukwekkender. De set bleek stevig, met hier en daar een rustpunt en was natuurlijk te kort, hoewel ik vooraf bang was voor slechts  zo'n 50 minuten. Toen na ruim een uur Monument werd ingezet, was ik dan ook heel tevreden, aangezien ik Nothing Left to Say hierna nog verwachtte, dat bleek niet zo te zijn (Nothing left to Play?). Dit concert kende Mike Portnoy op drums. Hij is natuurlijk een loud American, maar wel een showman die nog iets meer toevoegde aan de feestvreugde. Ik kon het mij verbeelden, maar de meeste reactie uit het publiek kwam volgens mij dan ook toen hij werd voorgesteld. Waren er dan geen tegenvallers? ja die waren er ook, maar niets buiten de tijd wat betreft dit schitterende concert. De zaal had de al genoemde set-up met een VIP arena. Die stond niet stampvol,waardoor er een vreemd gat viel, maar vooral het feit dat veel mensen voor Queensryche bleken te komen en Fates Warning niet kenden. Hierdoor geen zee van beweging, en zelfs tijdens de ultieme Progmetal epic The Eleventh Hour geen kolkende massa, maar losse individuen zoals ik die op en neer gingen en whoohooohoo, whoohoohohooo ho hooo mee schreeuwden. De mythe van het fanatieke publiek in Brazilië ging vandaag dan ook de deur uit. Maar wat een show en wat een geluid.

Ja en toen moest Queensryche nog komen. Ik had zo mijn bedenkingen, aangezien de laatste CD's natuurlijk kant noch wal raken en Geoff Tate de laatste keer dat ik ze in Paradiso zag, vooral ballads invoerde, want de hoge screams redt hij echt niet meer. Ik smeerde mijn keel (70 minuten Fates Warning betekent voor mij twee dagen zonder stem) en ging op iets grotere afstand toch enigszins kritisch staan wachten. Maar wat begon dat lekker zeg. De opener Get Started van de trieste laatste CD bleek live gewoon een lekker snelle stamper, gevolgd door Damage en I don't Believe in Love, ging ik er eens goed voor staan. Dit concert vierde dertig jaar Queensryche, dus konden we een overzicht verwachten. In het begin kwam er nog één heel triest nummer voorbij, waar ik de lady Gaga invloeden uit de Aardschok opeens kon plaatsen, maar een concert met onder andere, The Lady Wore Black  NM156, Screaming in Digital, Walk in the Shadows, Empire, Silent Lucidity en afsluiters Take Hold of the Flame (set) en Eyes of a Stranger (toegift) is natuurlijk genieten. Het publiek genoot dan ook meer dan tijdens FW, en voor de toegift stond een Japans-Braziliaanse naast mij zo totaal uit haar dak te gaan en te huilen, dat een vergelijking met een Noord-Koreaanse na de dood van haar leider mij niet ontging. Het geluid was goed, al vroeg ik mij wel af hoe veel van de achtergrond zang en zelfs zang van Geoff Tate zelf van een bandje kwam. En nu we Geoff Tate hebben genoemd, kom ik gelijk bij het opvallendste punt van dit concert. Hij had al eerder eyeliner op en wat vrouwelijke kantjes, maar nu leek hij niet alleen uit de kast gekomen, maar de hele kast gesloopt te hebben. Nog nooit zag ik hem zo verwijfd de nummers aan elkaar praten, poses innemen, dansen en handkusjes naar het publiek sturen. Ik kan dan nog wel op de muziek letten, maar zag toch enkele Braziliaanse testosteron bommetjes, wat meer moeite hebben met deze biseksuele presentatie. Volledig opgeblazen uit de fitness, met kale kop en onder de make-up, lijkt hij in niets meer op het Queensryche van de jaren tachtig, toen ze nog zo normaal waren en platen met intelligente teksten uit brachten. Helaas is het verval van de muziek gepaard gegaan met het verval van de band, die er allemaal gladder uitzien en alleen nog maar als begeleidingsband van Geoff Tate gelden. Na Eyes of a Stranger dat twee minuten instrumentaal afsluit verlaat de band dan ook geruisloos het podium en komt alleen GT nog met een glas wijn in de hand het publiek bedanken. Uit nostalgisch oogpunt, was dit een heel goed concert, maar tegelijkertijd toont het concert aan dat we in de toekomst waarschijnlijk nooit meer een Queensryche CD gaan krijgen die ons omver gaat blazen.

Obscura, Spawn of Posession, Gorod, Exivious - Patronaat Haarlem 6 april 2012

Goede Vrijdag 2012, bleek een mooie dag om het beest in mij zijn dosis Technical Death Metal te laten opnemen. Bovengenoemde package kende drie bands waar ik al een CD van had en laten de liefhebber van stevige metal doorspekt met waanzinnige loopjes watertanden. Ze speelden met vier bands voor de jaren tachtig prijs van 14 Euro in de kleine zaal, deze was wel uitverkocht met zo'n 250 (?) man. Dit was zo'n dag van twijfel, zal ik wel alleen naar Haarlem rijden, en is vier bands niet wat veel? Niet dus, schitterende avond en geen tegenvallers gezien. Deze bands zouden wat mij betreft zo op Progpower mogen staan voor de middag stevige onderbreking. Er liepen dan ook meerdere Progpower gangers zonder gruntangst rond, die hier waarschijnlijk net zo over denken.

Exivious is een Nederlandse band die instrumentale metal speelt. Wanneer ik meld dat de gitarist en bassist bekend waren van de vorige Cynic line-up is het muzikale niveau gelijk aangegeven. Deze set was de afwisseling binnen de vier bands van vandaag, maar zeker niet minder. Ik mag dit graag horen en zien, vier virtuozen aan het werk, zo afwisselend, dat niemand een zanger mist. Niet zo waanzinnig als Gowan Guthrie onlangs, maar wel met een stevigere basis, luistert dit heerlijk weg.

Hierna kwam het Franse Gorod., wat voor mij de verrassing van de dag bleek. Ik heb hun voorlaatste CD, die goed beviel. Live bleek dit een hele sympathieke band te zijn, met een goede uitstraling een zanger die enthousiast presenteert en natuurlijk een technische bagage die weer aan het ongelooflijke grenst. Hoeveel onnavolgbare gitaristen je op één zo een avond bij elkaar krijgt is onvoorstelbaar, maar genieten voor de 95 % muzikanten in de zaal (of totale frustratie natuurlijk). Voor vertrek toch maar de nieuwe CD meegenomen, leuke band zeker volgende keer in de buurt weer gaan zien.

Spawn of Posession  (niet Obsession zoals het kaartje vermeldde) was voor mij de onbekende band.Uit Zweden en net zo goed als Gorod en Obscura. Enige verschil vond ik de mindere uitstraling van de zanger die er wat stijfjes bij stond. Wel kende ze een (nog) iets agressievere set.  Wederom met twee virtuosen op gitaar klonk dit ook heel goed.

Bij hoofdact Obscura maakte ik de fout door  bovenin te gaan staan. Ik vond het geluid nu minder dan bij de voorgaande drie bands.Obscura kende ik al van de klasse CD Cosmogenesis en live als voorprogramma van Atheist een paar jaar terug. Dit zijn Duitsers, dus iets meer aandacht voor de show. Ook hier eigenlijk qua muziek niets te klagen. De voor mij bekende nummers klonken strak en zo een heavy nummer als het titelnummer van de laatste CD had ik nog niet vaak live voorbij zien stoomwalsen. Alles en iedereen vernietigend zonder gas te geven.

Bij elkaar genomen een heerlijke avond. Ik kan progmetal liefhebbers met grunt-angst dan ook adviseren om zo snel mogelijk over deze angst heen te stappen en er gaat een nieuwe schitterende wereld voor je open.

DMJGH 9: Van der Graaf Generator - Pawn Hearts

Kerrang heeft mij op het spoor van progressieve rock gebracht door over Marillion te schrijven in 1982/83. Dit bleek een succes en al snel raakte in bekend met de grote namen van de Neo-Prog generatie, met naast Marillion, Pendragon, Pallas en IQ. Het duurde echter tot eind jaren negentig voordat ik de oudere hap beter leerde kennen. Tijdens mijn Rio jaren kwam ik er achter dat in Brazilië vooral de jaren zeventig bands tellen. En zo zag ik Yes live in Rio en leerde ik de klassiekers van King Crimson, Genesis en Van der Graaf Generator (VDGG) kennen. Met dank aan de late opvoeders in Rio heb ik dus meesterwerken van alle bovenvermelde bands in huis gehaald en mijn verzameling weer met een nieuwe oude stroming uitgebreid.

De jaren zeventig bands, zijn over het algemeen wat minder makkelijk behapbaar dan de Neo-Prog generatie. ELP waardeer ik enigszins en voor Yes geldt hetzelfde (alhoewel beter). De oude Genesis met Gabriel bleek een schot in de roos, maar kende ik al eerder. King Crimson en VDGG zijn wel mijn favorieten, omdat ze beiden vooral overheerst worden door het donkere in de prog rock.

Van het werk dat ik van VDGG ken is dit mijn favoriete album. Ik heb de CD versie met vijf kortere extra nummers van rond de 5 minuten, maar deze halen alleen het gemiddelde top niveau maar omlaag. De LP kende drie nummers: op kant A Lemming en Man-Erg van beiden net over de tien minuten en op kant B het 23 minuten durende A Plague of Lighthouse Keepers. Dit zijn drie schitterende nummers met dreiging, gierende sax solo's donkere bas en orgels plus de zeer excentrieke stem van Peter Hammill. De teksten zijn anders, en mee lezend begrijp je er niets van, maar voel je dat het buitengewoon is.

Dit is zo een band, die ik veel te laat ontdekt heb, niet meteen alles van heb gekocht en af en toe gewoon weer een nieuwe CD van 35-40 jaar geleden tegen zal komen. Ik kan dat soort ontdekkingen altijd erg waarderen, zeker wanneer ze zoals afgelopen jaar nog steeds prima CD's uitbrengen.

Voor wie eens een luister beurt waagt en dit wel kan waarderen, kan ik gelijk alles van Peter Hammill solo aanraden. Iets minder dreigend, maar net zo mooi. Alhoewel (en ik had nooit gedacht dat ik dit ooit nog eens zou opschrijven) ik de sfeer bepalende saxofoon bij hem soms wel mis.  

Flying Colors - Flying Colors

Vanmorgen alle tijd voor het hardlopen, de boodschappen, de drumles van Tiago dus even een rustige CD opgezet, waar Josy en Tiago niet gillend de slaapkamer van uitrennen, Flying Colors de nieuwe superband met Mike Portnoy, Neal Morse, Steve Morse, Dave LaRue en de mij onbekende zanger Casey Mc Pherson. De eerste zeer terechte vraag van Josy was, waarom ik dit wel kan waarderen en vele popbandjes maar niets vind. Hieronder de uitleg.

Dit is inderdaad een pop CD, zoals ik er wel meer heb. Ik denk aan de nieuwe CD van It Bites werk van Kevin Gilbert, oude solo's van Neal Morse (voor Testimony 1), of Chris Cornell en Kip Winger. Voor mij allemaal pop CD's met één gemene deler, de muzikale kwaliteit staat op een net iets hoger niveau dan vele top veertig bands en instrumentaal wordt er af en toe even getoond wat er allemaal mogelijk is. Ook deze CD valt binnen die categorie, hoewel de bandleden, misschien wel meer vuurwerk hadden doen verwachten, ben ik juist blij, dat ze dit onder controle hebben weten te houden.

Neal Morse is natuurlijk waanzinnig productief, maar om eerlijk te zin heb ik mijn portie wel gehad. Op een gegeven moment na Spock's Beard en zijn solo albums, naast Transatlantic, ken ik zijn trucje nu wel en koop ik geen solowerk meer van hem. Dat hij hier niet zingt is wat mij betreft de grootste winst. Komen we bij Casey McPherson. Ik ken zijn andere bands niet, maar kan zijn stem wel waarderen. Ik las over vergelijkingen met Muse, maar die ken ik weer niet. Ik hoor wel (The Storm, Better than Walking Away) soms Chris Cornell raakpunten en dat is natuurlijk niet verkeerd. De andere drager van deze band is voor mij Steve Morse. Ik zal hem nooit noemen in een lijst van favoriete gitaristen, maar hij laat duidelijk horen dat hij niet voor niets al weer even (15-20 jaar?) in Deep Purple speelt. Hele mooie solo's soms duidelijk hard rockend (All Falls Down) en verschillende nummers opfrissen met mooie solo's. En ja Mike Portnoy drumt, net als Dave LaRue op bas ben ik waarschijnlijk te weinig muzikant om dit op waarde te weten schatten. Ik ga er van uit dat zijn medewerking heeft geleid tot verschillende mooie nummers.

De nummers waaien zelf verschillende kanten op. Van (harde) rockers, ballads naar  meer episch werk, kan ik alles wel waarderen. Grappig is dat voor mij het duidelijkste prog moment niet had gehoeven. Het afsluitende Infinite Fire gaat over de tien minuten grens, en opeens hoor ik weer de bekende Neal Morse trekjes, met langere instrumentale stukken opdoemen. Had ik persoonlijk op deze CD liever nog een mooie ballad en als afsluiter een rampestamper gehad.

Ik zelf had, ondanks de bezetting, niet zulke hoge verwachtingen van deze CD. Vooral zang en gitaarwerk leveren echter wel een hele mooie plaat op. Niet iets om elke dag te draaien (ik heb na afloop ook even de technische Death Metal van Gorod opgezet voor de balans, vrijdag in Haarlem), maar absoluut geslaagd. Zeker mensen die zeggen dat het liedje altijd centraal moet staan (PvdB!) moeten dit gehoord hebben.

Savage Messiah - Plague of Conscience

Zo loop je door de Media Markt om de nieuwe Ulver DVD op te halen en stuit je op een CD waar je al positief over las voor een leuke prijs. Blijk je bij beluistering bij toeval de beste Heavy Metal CD van 2012 mee genomen te hebben.

Dit is mij dus overkomen met de nieuwe CD van Savage Messiah. Ik kende ze nog niet, maar had in de Aardschok over vergelijkingen met Nevermore en Savatage gelezen. Blijkt dit werkelijk een grandioze band te zijn. Na een kort intro volgt een hoge schreeuw  lang aangehouden met gierende gitaarsolo hieroverheen scheurend. Eighties!! Het titelnummer opent heerlijk en het slepende refrein doet mij zelfs aan een heavy Lillian Axe denken. Six Feet under the Gun is een heerlijke mee schreeuwer en zo heeft ieder nummer iets pakkends, waardoor ik mij afvraag waarom ik nog nooit van deze Engelse band had gehoord (er komt dus echt te veel uit om alles te blijven volgen). De Melodieën blijven ondanks het zware werk ook hangen Beyond the Shadow of a Doubt, Architects of Fear prachtig. Dit is Heavy Metal, soms tegen Thrash aanhangend, maar iets toegankelijker of melodieuzer. Na Shadowbound (hallo Painkiller) sluit de epic The Mask of Anarchy machtig af met 8:30 minuut  tandje terug tandje erbij waar een Iced Earth gevoel naar boven komt.

Leuk dat dit zo af en toe nog kan gebeuren, nieuwe bands ontdekken en weggeblazen worden uit onverwachte hoek. Een toer met Sandstone door Nederland zou heel leuk zijn, al komen die laatste al met Ripper Owens in de herfst.

Mensen die jaren tachtig metal kunnen waarderen (ik denk aan Hans en Magchiel) moeten deze CD zeker eens horen. 

DMJGH 8: Chroma Key - You go Now

Kevin Moore was medeoprichter van Dream Theater en tijdelijk toetsenist bij Fates Warning. Zijn eerste solo project kwam uit onder de naam Chroma Key, waarvan dit de tweede CD is. Wie nu geïnteresseerd opspringt en iets in het straatje van deze progmetal grootheden verwacht, kan gelijk weer gaan zitten.Chroma Key heeft helemaal niets te maken met metal, heel weinig met prog en toch zet ik hem in de categorie Deze Moet Je Gehoord Hebben. Een uitleg.

Naast mijn favoriete stromingen prog metal en prog rock, luister ik ook regelmatig naar Hardrock, Heavy Metal, Melodic Rock en soms naar Pop Prog, Extreme metal, of Technical Death Metal.Wanneer ik echter iets totaal anders wil horen wat nergens op lijkt dat ik al heb of waardeer, dan komt Kevin Moore goed van pas. Ik heb geen idee hoe ik zijn muziek moet omschrijven. Electronisch, atmosferisch, sfeervol, dromerig, verhalend? wie zal het zeggen.
Wel kan ik vertellen, dat Get Back in the Car dwingend overkomt en dat Another Permanent Address één van mijn all-time favoriete pop liedjes met bovengenoemde beschrijvingen is. Nice to Know is inderdaad leuk om te kennen Lunar is briljant met een beschrijving van de crew astronauten, die allemaal lijken te rusten. Oftewel er gebeurd helemaal niets en er wordt live radio verslag van gegeven, met een leuk ondersteunend deuntje.When You Drive is irritant, maar Subway kent weer een leuke tekst, Astronaut Down kent de klassieke zin: So I found myself, back in the bachelor scene, feel like an astronaut in a submarine. You Go Now sluit mooi sfeervol instrumentaal af..

Ik hoef deze CD ook niet elke week of maand te horen, maar wanneer ik hem draai bij voorkeur met koptelefoon op, blijft het een aparte ervaring. Absoluut niet geschikt voor mensen die graag weten waar ze aan toe zijn, maar wat mij betreft een aanrader om eens naar te luisteren op een willekeurige sombere dag.

Flu cala Boca

Afgelopen week was ik in Brazilië en dan neemt het Fluminense virus altijd weer wat toe. Op competitie gebied lopen nu de staats kampioenschappen. Die zijn niet echt interessant en gaan in Rio tussen de grote vier. Fluminense heeft de eerste helft gewonnen en staat dus al in de finale, maar dat is een poedelprijs. Waar het in Zuid-Amerika om draait in de eerste helft van het jaar is de Copa Libertadores, de tegenligger van onze Champions League. De poulefases zijn net begonnen en er doen nog 32 clubs mee. Nu lijkt de poule fase niet zo boeiend maar wanneer Fluminense naar La Bombonera afreist om Boca Juniors te ontmoeten, staat er natuurlijk iets meer prestige op het spel dan drie punten alleen.

Boca was 36 thuiswedstrijden in de Libertadores ongeslagen. In de geschiedenis van de Libertadores hadden pas drie Braziliaanse clubs ooit van Boca in Buenos Aires gewonnen. En toen kwam Flu, 11 spelers en 4000 supportes en het stadion werd een feestje tricolor. Met doelpunten van Fred en Deco werd Boca met 1-2 verslagen en bleef het nog lang onrustig in de Argentijnse hoofdstad. Kranten spraken over een historische overwinning en Flu cala Boca, wat zoveel betekent als Flu snoert Boca de mond of iets groffer gezegd: Flu laat boca zijn bek houden. Het literaire gevoel zit hem in de naam boca die in Brazilië mond/bek wil zeggen.

Hieronder een sfeer collage van Riquelme, de bekendste speler  van Boca. In 2008 wilde Flu hem kopen en zei hij Fluminense? wat is dat? Ja en een Argentijn met grote mond wordt in Brazilië graag herinnert aan zijn grote boca. Ik kan iedereen aanraden om op YouTube wat sfeerbeelden te proeven onder Boca-Flu. Pas op dat je niet naar beelden uit 2008 zit te kijken toen we Boca in de halve finales ook al elimineerden.

Ohooohohoh Gracas ao deus eu nasceu o Tricolor, e Carioca!